Het Belang van Limburg

Hoe amusant het avondje Happy Chaos verleden week ook was, in de kranten van maandag was er enig gedruis waarneembaar over mijn omschrijving 'de pooier van de Profeet'. Het Parool meldde dat Vrij Nederland-journalist Youri Albrecht, de initiator en geestelijk vader van Happy Chaos, zich distantieerde van mijn woorden. Zulks was niet het geval. Ik belde Het Parool, Albrecht belde Het Parool de volgende dag, maar de krant vond het niet nodig haar lezers te melden dat Albrecht geen moeite had met of afstand nam van mijn omschrijving van de hooggeëerde gast uit België. Volgens de krant was 'het duel' Van Gogh-Aboe Jah Jah 'onbeslist' en hoewel dat natuurlijk in termen van winst of verlies onzin was, zette het de toon; Van Gogh had de schuld. Geen wonder dat Het Parool volhardde. Ik vraag me af hoeveel nieuws het sufferdje van Amsterdam verder nog uit z'n duim zuigt.
De Volkskrant kopte 'Van Gogh noemt Aboe Jah Jah pooier', wat onjuist geciteerd was, vermoedelijk om de lezertjes namens de Profeet niet te kwetsen op de voorpagina. De kerkbode van de progressieve gemeente weet dat Allah het beter weet, en zo hoort 't ook, als je vroeger Roomsch was.
Zaterdag werd Albrecht gebeld door meneer Geelen van de Volkskrant die van Albrecht wilde horen dat ik me schandelijk gedragen heb. Albrecht legde uit dat Van Gogh al eerder met Aboe Jah Jah had kennis gemaakt, als regisseur van het programma "Krachtstroom" waarin hij, Albrecht, samen met Lennart Booij Aboe Jah Jah en Jort Kelder als gasten-paar ontving.
Aboe Jah Jah maakte toen niet het minste bezwaar tegen de regie van Van Gogh, die de uitzending volgens Albrecht 'fair' monteerde, met inachtneming van Dyab's standpunten, die bepaald niet strookten met zijn opvattingen. Mocht het debat tussen Dittrich en de gekwetste pooier gewoon zijn doorgegaan, ik had de machtige Dyab geen stroobreed in de weg gelegd. Nou ja, af en toe een vraagje om wat te stoken, misschien, ter meerdere eer en glorie van de zaal.
Albrecht: "Ik vind dat Theo pooier van de Profeet mag zeggen, dat Dyab homo's een varken mag noemen, dat Dittrich Van Gogh mag aanduiden als 'een onbeschofte lul' en dat Happy Chaos als functie heeft om debat los te maken. Wij doen ongesubsidieerd wat ze bij De Balie niet durven; praten waar 't echt over gaat."
Gaandeweg merkte Albrecht dat Geelen's aandacht afnam. Na diens kruiperige 'Sorry dat ik je even stoor...', kwam er nu iets vermoeids in meneers' stem: 'Ik zie nog wel of ik hier een stuk van maak.'
Er verscheen geen letter.
Nu zou je kunnen zeggen dat De Volkskrant de achterlijkste krant van Nederland is als het gaat om nieuws, maar dat zou geen recht doen aan integriteit van Pieter Broertjes, hoofdredacteur van het geval, die weliswaar een reeks van briljante blunders op zijn naam heeft staan, maar altijd vol goede bedoelingen opgewekt de volgende misser incasseert. Vooral de kruiperigheid van de Volkskrant waar het de koninklijken betreft, is adembenemend, maar begrijpelijk als we ons realiseren dat de pappa van Pieter huzaar aan het Hof was en zijn zoon doordrongen heeft van respect voor autoriteiten in het algemeen en voor Oranje in het bijzonder.
Zou meneer Geelen een Brabo zijn of een Limbo? Katholieker kan een naam niet zijn. Ik vind Geelen een inspirerende naam, die in mijn volgende film zeker terug zal komen voor een corrupte, door politieke correctheid getroffen journalist. Blijkbaar mogen de lezertjes van De Volkskrant niet lezen dat Albrecht mijn optreden niet afkeurt. Ik hoor immers bij de Vijand.
Albrecht is opgeleid door Joop van Tijn, de uiterst rattige maar ook bijzonder charmante hoofdredacteur van Vrij Nederland, die er een sport van maakte om medewerkers te naaien en zijn vriend Piet Grijs te steunen door bijvoorbeeld onder een foto van Buikhuizen het woordje 'Hitler' te plaatsen. U hoort wel dat we hier met een heus kanon van doen hadden, een wonder van spritualiteit. Het is wel grappig om je te realiseren dat de hetze die Grijs en VN tegen Buikhuizen voerden inmiddels door de wetenschap is weerlegd; er schijnt inderdaad verband te zijn
tussen erfelijkheid en criminaliteit. So much voor Vrij Nederland, dat zich inzake Buikhuizen als Der Stürmer gedroeg.
Albrecht is nog altijd niet geamuseerd als ik op melancholieke toon vertel hoe ik na het overlijden van Van Tijn een stukje schreef onder de kop "Even slikken". De betreurde stierf aan keelkanker en ik citeerde het bekende dwaallicht Rob Malasch, die beweerde dat Joop gestikt was in 'het schaamhaar van Ageeth Scherphuis', een van de minnaressen van de overledene. Fijntjes was dat inderdaad niet, maar Van Tijn had zich jegens mijn persoontje dermate gedragen dat ik mij niet bezwaard voelde en er achteraf spijt van heb niet wat harder te hebben uitgehaald. Albrecht geeft mij daarin niet gelijk en dat siert hem.
Overigens kunnen wij het goed vinden. Albrecht is scherp, geestig, aardig, houdt zich aan z'n afspraken en beschikt over een Engels aandoend gevoel voor fairplay. Hij is democraat in hart en nieren en bracht onlangs de zedelijke moed op om voor de radio uit te leggen hoeveel mensen van Rechts bedreigd worden en hoe schadelijk dat is voor het debat.
Happy Chaos is zijn initiatief. Hij mocht geen directeur worden van De Balie natuurlijk, omdat het onbekwame personeel van die tent meer aardigheid heeft in een incompetente, meestal dronken beroepsallochtoon die voornamelijk gebakken lucht produceert om de subsidie op te maken.
Albrecht mocht ook geen hoofdredacteur van Vrij Nederland worden. Daarover heb ik de uitgever van dat blaadje, Hajé Schoo, weleens aangesproken, maar die gaf geen krimp. Ik vroeg me af wat ze ter redactie zien in een bedremmelde molshoop als Xandra Schutte, die er als hoofdredactrice werkelijk niets van bakt. Mij is ingefluisterd (maar niet door Albrecht) dat Schoo en Schutte 'het' met elkaar deden en zulks zou Schoo's ridderlijkheid tegenover mij aangaande het schepsel verklaren. Ik neem mijn hoed af voor de liefde.
Jammer voor Vrij Nederland is dat wel, want als er een in de gaten heeft op welke tikkende tijdbom Amsterdam nu rust, is 't Albrecht.
In het geval van Marijke Van Hees, de corrupte voorzitter van de PVDA, had Albrecht helemaal gelijk, maar werd niet gedekt door z'n hoofdredactie, die op z'n donder kreeg van de partij. Dat Albrecht deed wat een goede journalist doet, feiten boven water halen en een schandaal veroorzaken, maakte niet meer uit.
Of het blaadje nu Vrij Nederland heet of De Groene Amsterdammer, de Volkskrant of Het Parool, ze worden allemaal bevolkt door druiloren van onder de grote rivieren als Geelen, die schrijven wat meneer pastoor hen opdraagt, nou ja, figuurlijk gesproken dan. Ik mag er hier wel op wijzen dat Brabant en Limburg fout waren in de Tachtigjarige Oorlog. Horigen zijn 't, domkoppen, want ze vertrappen moedwillig de waarheid of wat daarvoor door zou moeten gaan.
Albrecht is een bewonderaar van de monarchie, althans van de traditie die aan Oranje kleeft en is bevriend met Mabel, het muizige gangstermeisje dat haar sluimernicht diens eventuele kroon door de neus boorde. Bij het gedoe rondom Mabel bleef Albrecht pal achter haar staan en ook dat siert hem. Albrecht is niet te koop en dat zorgt ervoor dat ik ernstig op hem gesteld ben. Met sommige vrienden heeft men ter redactie van Vrij Nederland geen vijand meer nodig, dus laat ons hopen dat de briljante medewerkers geen reuk krijgen van dit stukje.
Dat Het Parool en de Volkskrant, net als tijdens Fortuyn, liegen en verdraaien als 't om politiek-incorrecten gaat, hoeft niet te verwonderen, want de Vijand moet dood en Aboe Jah Jah weet tenminste hoe je mensen bang moet maken met z'n knokploeg. Maar ik buig met een knipoog voor Albrecht, die ook tijdens het relletje van verleden week kaarsrecht overeind bleef.

Theo van Gogh