In welke krant heb ik dit gelezen?

En zo gewerd ons uit de boezem van het hof dat Majesteit geen genoegen neemt met de duizend stoelen die waren aangeschaft voor de plechtigheden rondom het Huwelijk in de Nieuwe Kerk. Dit komt, onze koningin heeft overal verstand van, met name ook van d'r lui' togus. Het Prins Bernhard Fonds, dat bedoeld is om zogeheten 'culturele projecten' te steunen, kreeg een koninklijke wenk de nieuwe duizend te bekostigen.
Wie is voorzitter van het Prins Bernard-Fonds?
Eelco Brinkman, beroemd als de gevallen CDA-prins wiens' levensgezellin Janneke van die aardige schilderijen over bloemstukken aan de wereld verkoopt. Toen haar man nog opvolger van Lubbers dreigde te worden, kocht menig Nederlandse ambassade de doekjes aan als relatiegeschenk, tegen courante prijzen. Dit irriteerde Majesteit, die 't in het algemeen toch al niet heeft op vrouwen, zeker niet als die er aantrekkelijk uitzien. Toen Janneke Brinkman ook nog als wens te kennen gaf bij een eventueel premierschap van haar man het Cats-huis te willen betrekken, paleisje waarop een eerste minister volgens de statuten van het Koninkrijk recht heeft, was het politieke lot van Eelco bezegeld. Majesteit houdt er niet van als onderdanen paleizen willen bewonen. Zij ging in conclaaf met Lubbers, die er vervolgens alles aan deed om zijn paladijn tijdens de verkiezingen in de wielen te rijden, onder andere met zijn publieke bekentenis op nummer drie van de CDA-lijst te zullen stemmen, de zich in abortus en mongolen verlustigende minister van Justitie Hirsch Ballin.
Het CDA verloor twintig zetels.
Sindsdien sukkelt Brinkman naar de finish als lobbyist voor de bouwwereld, een door de perikelen rondom de Schiphol-tunnel tot nederigheid stemmende bezigheid , vooral voor iemand die in stilte droomt van een terugkeer in de politiek.
Eelco kon Majesteit dus niet weerstaan en zegde het geld voor de nieuwe stoelen toe, dit tot razernij van zijn medebestuursleden die gelukkig te schijterig waren om in protest af te treden, aangezien zulks 'ongewenste publiciteit' zou opleveren.
Ach, Majesteit...laatstelijk werden Smaling van de Perscombinatie, Kees Lunshof van de Telegraaf, Mark Kranenburg van NRC-Handelsblad, Elsevier-voorzitter Tabaksblatt en diens opgewekte onderknuppel Arendo Joustra ten paleize genood om hun licht te doen schijnen over de toekomst van de monarchie; de modernisering van reilen en zeilen van het Koningshuis en de publiciteit daarover plus natuurlijk antwoord te geven op Majesteits grief dat Koninklijke Bezoeken zo weinig weerklank vinden in de pers.
Lullig voor Jan Hoedeman, parlementair medewerker van de Volkskrant, die niet uitgenodigd was omdat 'ie in New York de Kroonprins aan het babbelen kreeg over de brief van Videla, maar verder knipte iedereen eerbiedig en blij verheugd, zoals 't onderdanen betaamt.
Wat zijn dat voor journalisten die de macht als schoothonden savoureren?
Dit Deskundigenbezoek van de waakhonden der democratie kwam later mondjesmaat in de publiciteit, dankzij de Volkskrant, maar niet te lezen viel dat de kruiperigste Oranjelakei van de sociaal-democraten, Tjeenk Willink, vooraf de vragen namens Majesteit had opgesteld. Hij tikte op haar onderarm toen ze aan alweer een woedende monoloog begonnen was over het journaille bij wie de leugen zou regeren.
"Ik geloof dat de heren ook wat willen zeggen!...", sprak de lakei van de Raad van State.
Majesteit houdt niet van luisteren.
In welke krant heb ik dat kleine voorval met haar onderarm gelezen?
Ach, en dan zijn er ook die onbeduidende maar typerende voorvallen met wat ik zou willen noemen De Lange Vingers Van Oranje. In Wassenaar is de plaatselijke middenstand er al lang achter dat als een prinses Christina voor duizenden guldens vlees, bloemen of levenswaren bij je koopt, dit niet betekent dat de Prinses betalen zal.
Oranjes betalen niet.
Toen Majesteit na een bezoek aan de KunstRAI liet weten geïnteresseerd te zijn in een doek van Co Westerik verwachtte zij het geval voor niks mee te krijgen.
Die schilder werkt soms een half jaar aan één schilderij en vraagt daarvoor niet zelden meer dan een ton.
Dit grapje ging dus niet door.
De volgende morgen vervoegde zich een hofdame bij de schilder en zijn vrouw en herhaalde nogmaals: "De Koningin is geïnteresseerd in uw schilderij!"
Waarna zij een peilloze stilte liet vallen, alsof hiermee alles gezegd zou zijn en het werk ingepakt kon worden.
Geen resultaat.
"De helft van de prijs dan", zei de hofdame.
De koop is niet gesloten.
In welke krant heb ik over dit beduidende voorval kunnen lezen?
Prins Claus werd onlangs geholpen door het wegnemen van een nier. Die arme man is licht dementerend - wie herinnert zich niet die verdrietige vertoning met het afnemen van de das bij een gelegenheid waar de Prins laureaten moest bekronen; verlies aan decorum is vaker een eerste teken van de ziekte der Vergetelheid en degene die er aan lijdt verdient mededogen, niet het gebulder van Oranjeklanten die denken iets heel geestigs mee te maken - en nu dan dus kanker in het lijf.
In het AMC werd een geacheveerde behandeling uitgevoerd.
Gewone mensen zijn verzekerd, zo niet prins Claus.
Oranjes verzekeren zich niet, zulks acht Majesteit beneden de koninklijke waardigheid.
Het bestuur van het ziekenhuis heeft besloten een rekening te versturen, maar Claus is al afgeschreven; er zal niet betaald worden.
In welke krant heb ik verslag gezien van dit onmaatschappelijk gedrag?
In geen enkele.
Anders dan in het Verenigd Koninkrijk, waar kranten zich openlijk Republikeins betonen, schurkt de vaderlandse pers aan rondom de troon. Persoonlijk ben ik geen voorstander van de monarchie, maar zou je ergens in de zich noemende kwaliteitspers 'ns kunnen lezen over al die merkwaardige capriolen, dan was de franje van Oranje ook voor een republikein meer met een glimlach te dragen. Nu suist eerbied de lezer van NRC-Handelsblad, de Telegraaf of de Volkskrant om de oren als hij kennis wil nemen van wat de Boven-Ons-Gestelde op Noordeinde thans weer bedacht heeft. Beatrix knipt in haar vingers en premiers, ministers, Kamerleden en ander plebs springen in het gelid.
Waarom toch?
Beatrix maakt al jaren misbruik van haar positie en matigt zich een invloed aan die geen Grondwet haar toestaat. Maar, gebiedt de eerlijkheid te zeggen, ze krijgt er dan ook alle ruimte toe. De gevreesde ochtendhumeuren van Wim Kok hebben alles te maken met zijn moeizame relatie met het staatshoofd - dan weer moet er een Boogie Woogie Victory voor meer dan zeventig miljoen buiten de Kamer om worden aangeschaft, dan weer spelt domkop Willem Alexander ons de Argentijnse kranten - 't lijkt wel sport voor de Oranjes om hun boekje te buiten te gaan.
"Wat moet er gebeuren om Oranje in één keer te doen verdwijnen?", vroeg laatst Ireen van Ditshuyzen, documentairemaakster en thans bevallen van een zesdelige serie over de monarchie, zich op 2 Vandaag af.
Geen flauw idee.
In de archieven van het Riod ligt, angstvallig bewaakt door historicus Gerard Aalbers, een prachtige brief van prins Bernhard, gericht aan Heinrich Himmler, hoofd van de SS. Bernhard verzekert Himmler op kruiperige toon dat 'ie in geval van een Duitse Eindoverwinning bereid is als Stadhouder van de gouw der Niederlände het koninklijk Huis te vervangen, mits de levens van Wilhelmina en Juliana gespaard worden. Dat was fideel van de Prins, wie collaboratie nu eenmaal in het bloed zat. Freek de Jonge vertelde tijdens zijn oudejaarsconference tussen neus en lippen door dat Bernhard de landing bij Arnhem verraden heeft. Ook daarvan zijn de harde bewijzen inmiddels allang op tafel, maar worden zorgvuldig in een la gestopt.
In welke krant heb ik daarover kunnen lezen?
Begrijp me goed, ik vind niet dat Willem Alexander namens zijn familie uit schaamte van de Troon zou moeten afzien in geval Opa's dubieuze rol werkelijk aan den volke zou komen, zomin als ik meen dat Maxima schuldig is aan het bloed aan haar vader's handen. Maar als eenvoudig onderdaan vind ik wèl dat de feiten voor zich mogen spreken, vooral ook omdat de familie van Oranje toch vooral vóór, tijdens en na de oorlog fout is geweest.
Feiten.
Majesteit haat die gedachte alleen al.
Gelukkig hoeft zij niets te vrezen van de serviele brekebeentjes van de jongens en meisjes van de Nederlandse pers.