 |
Vim IJzig glimt haar lepel boven de vlam verstrooid bindt zij haar bloed af en spuit een prijzige gram Vim in het morsige graf van haar lekgeprikte arm waarin een ader diep, diep weggezonken haar dromerig maakt, en warm "Zo heeft het Paradijs geklonken" dacht zij toen ze de saxofoon weer hoorde die haar hart verscheurt, ver hier vandaan zij, die de allermooiste ziekte scoorde zal sterven van Liefde, met een witte traan |
|
 |
||
Archief Recreatie |
||
Slijmen of Schelden? Schrijf Terug! |
||
|
||