Wie zoals ik een gelukkige jeugd onderging, heeft de rest van z'n leven veel om dankbaar voor te zijn. En zo komt 't dat ik altijd het harmonie-model heb aangehangen, dat wil zeggen, de medemens met begrip om de oren sla. Daarom ook heb ik 't beste voor met de dames en heren uit het koor der gekwetsten die om onnavolgbare redenen aanstoot nemen aan mijn persoontje. Mijn laatste verzameling beschouwingen over dit en dat heet De Gezonde Roker.
Op de achterflap zijn als aanbeveling verschillende kwalificaties van de auteur onder elkaar gezet, van 'Eeuwige antisemiet' en 'Dat varken met zijn bloeddoorlopen ogen' tot 'Televisieschoft (Stephan Sanders). En dan de regel 'Wie zou iemand die zo slecht is ongelezen willen laten?'
Met duizenden gaat De Gezonde Roker over de toonbank.
Laatst werd ik gevraagd door Jan Nagel om mee te doen aan Het Zwarte Schaap, een VARA-programma dat bedoeld is om het gelijk van de Inga Diepraam's van deze wereld voor de kijker te bevestigen. Ik word zo slaperig van haar gespeelde verontwaardiging dat ik dacht 'Alsjeblieft niet!'
Maar Nagel stal ooit mijn hart toen ie informeerde of juffrouw Grewel van de PvdA nog zwanger was van haar teckel, en toen ik hem van mijn overwegende bezwaren tegen een optreden op de hoogte stelde, sprak ie: 'Ik ben toch ook bij jou geweest in het programma?'
Flauwekul, zo'n argument, maarna enig heen en weer gepraat werd de bolle presentator de BH van het hoofd geluld en klonk hij murw: 'Ik doe 't vanwege jou, ouwe rukker.'
Ik stelde één voorwaarde: 'Ik wil dat Sonja komt uitleggen waarom zij in de oorlog goed zou zijn geweest, en ik fout.'
Zoals bekend is Mevrouw Barend de moeder Theresa van het politiekcorrecte levensgevoel; bereid om haar buurman die iets verkeerds over een Turk heeft gezegd aan te geven bij de Gedachtenpolitie. Een wel bijzonder intelligente heldin, van wie ik nog wat zou kunnen opsteken.
Nagel aan de lijn: 'Eh... Ik heb met Sonja gesproken... Ze wil niet komen want ze raakt te geëmotioneerd als ze jou ziet... Ze raakt van jou in de war...'
Een warm gevoel doorstroomt mij, maar tegelijkertijd is daar de teleurstelling; hoe moet dat nu met het naoorlogs Verzet als zelfs Mevrouw Barend de strijd opgeeft? Ik neem toch niet voor niets twee minuten stilte in acht bij Dodenherdenking?
Enfin, blaren op Nagels tong. 'We zijn nu al zover met de voorbereidingen', het gebruikelijke gebabbel, en ik zwicht, want vind Jan aardig. Een week later kom ik Wim Rietdijk tegen, wetenschapsfilosoof, ook gevraagd voor het programma Rietdijk meent dat ouders de kans moeten krijgen om euthanasie te laten plegen in geval een diep idioot kind geboren wordt, een ongebruikelijke, maar daarom niet minder interessante overweging, die wat mij betreft niet met moord en alles met menselijkheid te maken heeft.
'Dat Is leuk, dan gaan ze natuurlijk twee moeders van zulke kinderen laten opdraven om u te doen afschilderen als een moordenaar!' En ja hoor, twee moeders van mongolen zijn al geboekt.
'Mijnheer Rietdijk, mongooltjes verkopen beter op TV dan diep gestoorde kwijlende idioten… Past u een beetje op dat U wel een eerlijke kans krijgt?'
Het Zwarte Schaap wil graag snoepen en genotvol huiveren van de verboden gedachte en tegelijkertijd de gezonde VARA-verontwaardiging daarover aan het volk brengen. Lang leve de kijkcijfers. Onlangs vergeleek de grote denker Marcel van Dam iemand die een boekje had geschreven waarin de islam terecht als een grote bedreiging van onze vrijheden wordt aangemerkt met, jawel, 'Eichmann'. Originele vergelijking, nietwaar?
't Gekke is dat je juffrouw Diepraam nu nooit eens meneer Van Dam als 'zwart schaap' ziet aanmerken in haar programma. Ze kijkt wel uit.

PS. Mijn uitzending schijnt nu eerder geprogrammeerd te worden, een week na de ontmoeting met weduwe Rost van Tonningen; voor wie, zoals ik, z'n halve opvoeding is doordrongen van Dit Mag Nooit Meer gebeuren, is dat een poëtische rechtvaardigheid. De gedachten zijn vrij, maar die van sommige meer dan die van anderen. Ik hoop nog lang te mogen vloeken in de kerk.

Theo van Gogh