Van God Los

"Van God Los" trok in twee weken honderdduizend toeschouwers naar de bioscoop en ik dacht dus: "Wat is hier aan de hand?" Kijken dus, met tien anderen op Vrijdagmiddag 17 uur 15 in de Pathé op de Munt en... het wonder geschiedde: Goeie film!
Wat me bij "Van God Los" 't meest zal bijblijven is de benauwenis die van het geschetste milieu uitgaat. Je komt eigenlijk nooit een Nederlandse film tegen waarbij kleinburgers niet karikaturaal gemaakt worden. Zulks was hier niet het geval, integendeel.
Het Limburgs dat de acteurs spreken schijnt niet naar het accent van Venlo te klinken - en dat terwijl 't hier de geschiedenis van de bende van Venlo betreft -, maar als eenvoudige Westerling komt alle Limburgs mij als half Duits in de oren, dus ik had nergens last van. Het geweld in de film is gestileerd en misschien daarom wel snoeihard. Dat hoort ook zo, als je de razernij van ontketende puber-psychopaat'jes verbeeldt. Niet te veel bloed gelukkig, foute grappen en hemelse koorzagen die rechtstreeks waren afgeluisterd uit de films van Martin Scorsese, die het grote voorbeeld van de debuterende regisseur schijnt te zijn.
Scorsese's obsessie met Jezus, pijn en verlossing waren rechtstreeks terug te vinden in de film, en ik genoot opnieuw. Als ongelovige is een robbertje Gregoriaans heel wel aan mij besteed, 't Was jammer dat het geluid van de film onhandig gemixed was, maar bij de koorzangen had je daar geen last van.
't Meeste viel ik voor het acteren. De minste is Tycho Gernandt, die door de pers is binnengehaald als dé nieuwe ster aan het firmament. Dat zij hem van harte gegund en 't is inderdaad verdienstelijk dat 'ie er in slaagt met wijd open ogen een geslaagde imitatie van Jezus aan het kruis met een orgasme van pijn neer te zetten. Je zag hoe blij Gernandt was met de rol.
Maar veel subtieler vond ik Egbert Jan Weeber, van wie ik niet bijzonder onder de indruk was bij "De Oesters van Nam Khee", maar die nu als een sluipmoordenaar door de film ging, een combinatie van onschuld en sluwheid die je te zelden ziet. Die regisseur, Pieter Kuiper, gaat goed om met acteurs, want ook Angela Schijf speelde haar beste rol tot nu toe; een slettebak van wie 't heel aannemelijk was dat beide jongens voor haar vielen. De junk in de vierde rol was dertig kilo te zwaar, maar je kunt niet alles hebben.
De film is schitterend gedraaid door Bert Pot, dat wil zeggen, zijn beelden maken de indruk een heel universum te bevatten en geven de kijker het gevoel dat het geval naar kleur, licht en cadrage alleen zó vastgelegd had kunnen worden.
Persoonlijk hou ik niet van het Orkest van Boem dat met een saus van accordeons heel veel gepaste stilte nodeloos verdrong, maar vermoedelijk ben ik de enige die dat vindt. Maar zelfs de sentimentele beelden van Weeber die als kleine jongen tevergeefs op Pappa staat te wachten, waren te dragen. M'n liefje, wat wil je nog meer?
Anton Smit produceerde het geval en dat is een praatjesmaker die nooit te beroerd is om, voordat een serie als "Najib & Julia" zelfs maar het scherm haalde en hij ook maar één minuut had gezien, overal rond te vertellen: "Ze hebben grote moeilijkheden met de mannelijke hoofdrol, die bakt er niks van..." En andere aardigheden van een jaloerse flapdrol.
Voor iemand die tot nu toe het dodelijk saaie "Familie" en "De Tweeling" op z'n naam had, was dat gebabbel wat aanmatigend, maar eerlijk is eerlijk, deze "Van God Los" is een film om als producent trots op te zijn. Ik vermoed de beste Nederlandse film van het seizoen gezien te hebben.

Theo van Gogh

van god los......vertaald....voor de provincialen onder ons......;)
vertaald door F@TTY In ut Brabants...

Van God Los

"van God Los" trok in twee wèken honderdduzend toeschouwers noar de bioscôôp en ik dacht dus: "wa is hiero oan den and?" Kijken dus, mee tien anderen op Vrijdagmiddag 17 uur 15 in de Pathéé op de Munt en... ut wonder geschiedde: Goejen film! Wa me bij "van God Los" 't mjeest zal bieblieven is de benauwenis diejne van ut geschetste milieu uutgoat. Ge komt eigenluk nooit nun Nederlandse film tègen woarbij kleinburgers nie koarikaturoal gemaâk worre. Zulks war hiero nie ut geval, integendeel.
Ut Limburgs da den acteurs sprèken schijnt nie noar ut accent van Venlo te klinken - en da terwijl 't hiero de geschiedenis van de bende van Venlo betreft -, moar als eenvoudige Westerling komt alle Limburgs mij als half Duuts in den ôren, dus ik har nergens last van. Ut geweld in de film is gestileerd en misschien doarom wel snoeihard. Da heurt ok zo, agge de roazernij van ontketende puber-psychopoat'jes verbeeldt. Nie te veul bloed gelukkig, foute grappen en hemelse keurzoagen diejne rechtstreeks woaren afgeluusterd uut de films van Martin Scorsese, diejne ut grôte veurbeeld van de debuterende regisseur schijnt te zijn. Scorsese's obsessie mee Jezus, pijn en verlossing woaren rechtstreeks terug te vinden in de film, en ik genôôt opnieuw. Als ongelovige is nun robbertje Gregorioans jil wel oan mij besteed, 't War jammer daddut geluid van de film onhandig gemiksed war, moar bij de keurzangen har ge doar ginne last van.
't Mjeeste viel ik veur ut acteren. De minste is Tycho Gernandt, diejne deur de pers is binnengehoald als déé nieuwe ster oan ut firmoament. Da zij hem van harte gegund en 't is inderdoad verdiensteluk da 'ie der in sloagt mee wijd ôpen ôgen nun gesloagde imitoasie van Jezus oan ut kruus mee nun orgasme van pijn neer te zetten. Ge zag hoe blij Gernandt war mee de rol.
Moar veul subtieler vond ik Egbert Jan Weeber, van wie 'k nie bijzonder onder den indruk war bij "den Oesters van Nam Khee", moar diejne nu als nun sluipmeurdenoar deur de film ging, nun combinoasie van onschuld en sluwheid diejne ge te zelden ziet. Diejne regisseur, Pieter Kuiper, goat keigoed om mee acteurs, want ok Angeloa Schief speelde hoar beste rol tot nu toe; nun slettebak van wie 't jil oannemeluk war da beide jongens veur hoar vielen. De junk in de vierde rol war dertig kilo te zwoar, moar ge kunt nie alles hebben.
De film is schitterend gedroaid deur Bert Pot, da wil zeggen, zijn beelden moaken den indruk nun jil universum te bevatten en geven de kijker ut gevoel daddut geval noar kleur, lèch en cadroage alleen zóó vastgelegd har kunnen worre. Persôônluk hou 'k nie van ut Orkest van Boem da mee nun saus van accordeons jil veul gepaste stilte nôdelôôs verdrong, moar vermoeieluk ben ik den enige diejne da vindt. Moar zelfs de sentimentele beelden van Weeber diejne als kleine jongen tevergeefs op Poa stoat te wachten, woaren te droagen. M'n liefke, wa wilde nog meer?
Anton Smit produceerde ut geval en da's nun proatjesmoaker diejne nooit te beroerd is om, veurdat nun serie als "noajib & Julioa" zelfs moar ut scherm hoalde en ti ok moar éééén minuut har gezien, ôveral rond te vertellen: "ze hebben grôte moeilijkheeje mee de mannelijke hôôfdrol, diejne bâk der niksnie van..."
En andere aerdigheeje van nun jaloerse flapdrol. Veur iemand diejne tot nu toe ut dôdeluk soaie "foamilie" en "de Tweeling" op z'n noam har, war da gebabbel wa oanmoatigend, moar eerluk is eerluk, dezen "van God Los" is nun film om als producent trots op te zijn. Ik vermoed de beste Nederlandse film van ut seizoen gezien te hebben.

Theo van Gogh vertaald door F@tty