Öcalan heette de grote Vrijheidsstrijder. Ik zag hem voor 't eerst op een TV die buiten Amsterdam stond - je mocht toen dankzij de Amsterdamse gemeenteraad geen CNN kijken - bij een CNN-fragment dat hem toonde tijdens een inspectie van de moedige PKK-Leeuwen in het gelid. De leeuwen stonden er niet bij of je de oorlog met ze zou gaan winnen, een beetje lullig en vooral aan de grond genageld. De grote Leider drukte hen de hand. Zo te zien wist één niet of 'ie al naar voren mocht stappen; stak z'n hand uit, trok z'n hand terug. En de grote Leider negeerde hem.
Later werd Öcalan met Amerikaanse hulp ontvoerd. De Turkse televisie wilde laten zien wat een beschaafde natie Turkije wel niet was en toonde een geboeide, geblinddoekte man die - even van zijn duisternis verlost - in de camera mocht kijken met knipperende ogen en honend als 'gast' welkom werd geheten.
Frisse jongens, die Turken met hun bivakmutsen op.
De grote Leider sprak: "Ik hou van het Turkse volk, mijn moeder was Turks. Ik kan het Turkse volk een dienst bewijzen, als ik de kans krijg."
't Was ontluisterend, zelfs als je wist dat de PKK z'n geld verdiende met heroïne en afpersing. Alleen hield ik mezelf voor: "Weet jij veel waarmee die man is ingespoten?"
Een waarheidsserum, viel te vrezen.
Z'n ogen stonden nog dichter bij elkaar dan anders en ik nam graag aan dat we hier kennis maakten met een psychopaat die tienduizenden had laten vermoorden.
Maar hij maakte hier en nu een zo onderdanige, om niet te zeggen laffe indruk, dat ik me onwillekeurig afvroeg: "Hebben die Koerden allemààl stront in hun ogen?"
Toen al kon iedereen aan z'n klompen voelen dat Öcalan de eerste dag van het proces niet zou halen. Ondanks alle gebabbel van wat heette met een grootse term 'Europa', zou 't nooit tot een eerlijke rechtsgang zijn gekomen, want Turkije was als bondgenoot nodig wanneer Saddam weer gebombardeerd moest worden, en een bondgenoot stoot je niet voor het hoofd met lastige vragen over corrupte rechters en geïntimideerde advocaten.
Het ingewikkelde was ook nog eens dat je - vooral gezien de beelden van dankzij Öcalan vermoorde Turkse kinderen - 't niet zo heel erg zou vinden als de grote Leider inderdaad de doodstraf ging krijgen, wat hooggestemde juristen daarover ook mochten beweren. En nu dan die geslaagde 'zelfmoordpoging'.
Ach zo...
Öcalan werd in Nederland vertegenwoordigd door een blonde advocate, die met haar prins Bernhard-accent en haar frisse voorkomen als de bloem der Deutscher Mädel prachtig verontwaardigd kon kijken, of ze nu met voorbedachten rade naar Turkije was gevlogen om uitgezet te worden - volgens de Turkse Wet mogen alleen Turkse advocaten een Turkse verdachte verdedigen - of om in Amsterdam het lot dat de grote Leider wachtte, te voorspellen.
Ze had gelijk en daarom is haar cliënt nu dood. En tegelijk vraag ik me af hoeveel Amsterdamse café's nu door de PKK worden afgeperst om de rekening van Mevrouw Böhler te voldoen. Ik verbaas me ook dat een advocate die ernaar hunkert het onrecht van deze wereld te bestrijden, zich uitgerekend opwierp voor Öcalan.
Misschien moet je juist een opgewonden, Duits-grondige juriste zijn om blosjes op de wangen te krijgen van deze Onderdrukker. Allah sta haar bij.