De wind huilt
Tomas Ross vertelde me deze week dat ik een ellendeling ben die zijn mond moet leren houden. Hij had een boze brief gekregen van Anil Ramdas en die andere hoogvlieger, Stephan Sanders. Die heren presenteren "Het Blauwe Licht", een media-programma dat beoogt doortastend te babbelen over TV. Ik had uit Ross' mond opgetekend dat hij, als gast gevraagd, als commentaar op een voorlichtingsfilmpje over 'zinloos geweld' gezegd had dat 't niet logisch was dat we hier drie autochtone vandalen aan de slag zagen terwijl een Nederlander van allochtone afkomst zich afvraagt hoelang deze waanzin nog zo door moet gaan. Logischer was geweest, aldus Ross, dat je bijvoorbeeld een Marrokaan onder de geweldplegers had gezien.
Enfin, Willem - zoals Tomas heet in 't echt - vertelde me gnuivend hoe dit commentaar van zijn kant weggeknipt was uit de uiteindelijke uitzending. Nu krijg ik van hem te horen dat zijn opmerking gemaakt is tijdens een voorgesprek en dat van censuur op zijn uitlatingen gedaan tijdens de opname dus geen sprake was. Ik ben zeer gesteld op Willem, maar zulks laat onverlet dat ik gehoord heb wat ik gehoord heb en dat in wat hij mij vertelde geen sprake was van 'voorgesprekken' maar van een regelrechte ingreep, waarbij Ross zelf het woord 'censuur' in de mond nam. Nu ja, waar gaat 't over?
De eerlijkheid gebiedt mij nu de lezers te melden dat Ramdas en Sanders dus geen mening hebben verdonkeremaand en dat ik, te goeder trouw, geloofde dat wat Ross me vertelde, waar was. Omdat meneer Sanders klachten tegen mij indient bij voorzitters van besloten barverenigingen voel ik me niet geroepen hem mijn spijt te betuigen over de verkeerde voorstelling van zaken. Maar bij de heer Ramdas kan ik daar niet onderuit, hoezeer ik hem ook een gediplomeerde flapdrol acht; mijn verontschuldiging. O grote Anil.
Tijdens "De Hunkering" die ter ere van Kerst in Heerlen werd opgenomen verhing ik mezelf bijna toen ik een lied zong op muziek van John Lennon. Ik stond met m'n hoofd door de strop terwijl m'n assistente, 'mijn dwerg', tegen het krukje schopte waarop m'n voeten stonden. Een plechtig moment.
Met m'n BH op was ik als paus van de Liefde door dat Heerlen gereden, hoofd uit het open dak, uitgefloten door de jongelui van de Technische Hogeschool. Achter ons reed een jeep met een blonde schone achter het stuur en naast haar een prachtige negerin. De dames zwaaiden enthousiast, ik boog me voorover en liet de chauffeuze weten dat ik haar in een volgend leven zou schaken, waarbij m'n blik overigens ook op de negerette bleef rusten. Die avond verschenen de dames in discotheek Peppermill, tijdens de opname. Ik heette eenieder van harte welkom in 'dit sympathieke stukje Duitsland' en meldde dat mijn idee voor een heuse Kerst-show was om uitsluitend kindertjes met leukemie te laten hunkeren: "Maar alle kinderen met leukemie staan al onder contract bij Joop van den Ende."
Ik vroeg de blondine door de tralies heen of ze mee wilde doen in de rat-race om een nacht in de caravan. Ze kwam, zag en was halverwege de show uitverkoren samen met nog één ander.
Voor de camera sprak ik haar bemoedigend toe: "Vannacht kom ik je wel even opzoeken in de caravan."
Daar ging ze, met gezwinde pas. En ik moest een vrijwilligster in haar plaats aanwijzen. Nu vraag ik me af; Limburgse schone, je naam is me even ontschoten, neem toch contact op met de dartele (nu ja) presentator.
Psst: 020-6948965.
Schelden?
Schrijf Terug!