Ach, wat sprak de dominee weer mooi, daar in Gorkum. Niet Froukje, de onbetwiste ster onder de vermoorden, maar Marianne, de ander, scheen blauw als lievelingskleur te hebben gekoesterd. En Dominee was in Suriname geweest, waar blauwe vlinders in zijn tuin rondzeilden en daaraan had 'ie nu moeten denken.
Volgens Dominee 'hebben wij elkaar deze week vastgehouden'. Een prachtig beeld, wel heel ver verwijderd van de gemeenplaats, dat mijn ogen vochtig maakte, zoals ik ook waterlanders voelde prikken toen de klasgenoten van de vermoorde meisjes dat sprankelende gedicht "Mensen gezocht" om beurten voordroegen.
Marianne en dinges zijn zeker niet voor niets overhoop geschoten! Klokken beierden, taxichauffeurs spoedden zich naar de Dam en in de cafés werd een minuut stilte in acht genomen en Bartje Boos sprak gevoelvolle woorden.
Gieren als Jacques Wallage droegen zwart voor de gelegenheid en verdrongen zich voor televisie om hun nobelste krokodillentranen te plengen. En zoals 't hoort durfde niemand te pleiten voor straffen die inderdaad levenslang zijn.
De fietsenmaker hier om de hoek die werd neergestoken door een Marrokaan omdat een band niet snel genoeg gerepareerd was naar meneer's zin, moest 't met minder bloemen doen. Die Marrokkaan komt over zes jaar vrij, overigens niet dan na hoogst verontwaardigd te hebben gereageerd op de zwaarte van zijn straf. Hij wenst geen psychyatrisch onderzoek en kan daarom niet tot TBS veroordeeld worden, hoewel de getuige-deskundige er zeker van is dat, eenmaal losgelaten, deze gehaaste klant een nieuwe moord zal plegen. En weer één; en nog één. De Nederlandse Justitie doet zelfs geen poging meer om op te houden dat een straf er ook zou moeten zijn om de wereld tegen zeker vullis te beschermen. Een psychopaat is nu eenmaal een psychopaat, ook als een Marrokkaanse vader hem z'n jeugd lang lens heeft geslagen. Ik wed om een fles roze champagne dat binnen een half jaar na meneer's vrijlating een nieuw slachtoffer valt te betreuren.
Ook dan zal een dominee ons vasthouden, en zal burgemeester Patijn zich alweer laten verjagen uit de moskee en mag Bolkenstein nog steeds geen voorzitter worden van de Culturele Raad, want dat wil de allochtone fractie-voorzitster van de plaatselijke PVDA niet. Je schijnt in Amsterdam binnenkort bij verordening geen vraagteken meer te mogen zetten bij het functioneren van de multi-culturele samenleving.
Ik kan niet wachten op de volgende moord -"who's next?"- en de volgende stille tocht, want 't blijft adembenemend om de deftigheid van de wandelaars met hun bloemet'je te zien, hun zo-helemaal-niet pompeuze uitspraken aan te horen en hun ziele-herders als Dominee in volle glorie te aanschouwen. En niet te vergeten ook die bijzonder intelligente burgemeester van Gorinchem, zo weggelopen uit Swiebertje en babbelend over 'die prille Zondag van tien januari' of 't hier hét kostbaarste geschenk uit zijn carrière betreft. Bedrijven, politici, politieke partijen, 't was weer een gedrang van belang, over elkaar heen buitelend in superlatieven van deelneming en Zorg-dat-je-er-bij-bent.
't Meest intrigerend vond ik nog de ouders van beide meisjes die met verklaringen bekend maakten 't te betreuren dat de kranten melding hadden gemaakt van de Turkse afkomst der moordenaars. Hun bekommernis werd door Burgemeester 'indrukwekkend' bevonden.
Toch dacht ik in al mijn oneerbiedigheid even; zouden ze niks anders aan hun hoofd hebben? En waarom zou je als achtergebleven vader en moeder eigenlijk mee doen met zo'n stille tocht wanneer de rest van je leven dreunend van stilte is geworden omdat jouw kleine meid voor altijd weg is?
Zelf vroeg ik me af of ik in geval mijn zoon vermoord zou zijn door een vertegenwoordiger van een etnische minderheid, of ik dan even sereen en vooral ook politiek-correct gereageerd zou hebben. Ik verwonder me en peins of zulk engelachtig de andere wang toekeren niet duidt op een zekere harteloosheid, of mag ik zulks niet hardop vragen?
Ik denk dat ik in het geval van een Turkse of Marokkaanse moordenaar begonnen was met het in brand steken van een moskee, hoewel men daar inderdaad zijn kind niet mee terug krijgt. De vraag is hoe lang 'onze beroeps-allochtoon' (HJA Hofland) Anil Ramdas er nog in slagen zal met de zijnen het debat over buitenlanders te monopoliseren, praatjes verkopend als "Ik wil een stem zijn voor de minderheden die niet spreken kunnen."
Ook ik vertegenwoordig een minderheid, eentje die wel spreken kan maar niet mag, om 't in even pathetische termen te houden... die van de belasting-betalende, autochtone sukkel die z'n kinderen een half uur van huis op school moet doen om onderwijs in eigen taal te krijgen, wiens kinderen als minderwaardig gelden bij het ministerie van Onderwijs, dat bijna twee keer zoveel gemeenschapsgeld spendeert aan bloedjes van allochtone afkomst. Dit alles geheel politiek-correct in het kader van de zogeheten 'achterstands-bestrijding'. De uit te zuigen, tegen aan te zeiken sukkel wiens kinderen worden vermoord door halve garen die zich voor de rechter beroepen op hun etnische herkomst en het schandelijke tranendal dat wij Nederlanders hen zouden hebben aangedaan.
Het echte wonder van de veel geprezen multi-culturele samenleving is dat het paard van Troje met gejuich werd binnengehaald en tot op de dag van vandaag met gulle hand gesubsidieerd. Als ik een show maak voor televisie waarin de islam belachelijk wordt gemaakt, belt m'n halve kennissenkring: "Ben jij levensmoe of zo?"
De meest pittoreske NSB'er van de eeuw-wisseling heet Anil Ramdas, een zalvende herder die zijn schaapjes bekwaam als 'gediscrimineerd' ten tonele voert. Zoveel doortraptheid is een buiging waard.