Er werd deze week nog wat nagebabbeld in de kranten over mijn toespraakje voor de Hare Majesteit dat niet mocht worden uitgesproken in het zeker niet bespottelijke Van Gogh-museum. Ik vond 't leuk dat er zo massaal op deze site werd aangelegd dat de hits over elkaar buitelden. En gaapte overigens van verveling. Was er nog wat te doen?
Ik smaakte het genoegen Stefan Sanders 'een racistische beroeps-neger' te mogen noemen tegenover een gansje van de Volkskrant-rubriek "Stroom" en zag mijn zoon van bijna acht eindeloos dansen op een trampoline. Als ik m'n ogen toekneep sprong hij letterlijk een gat in de lucht en ik, trotse vader, telde mijn zegeningen. Hij was blond en mooi en sterk met blauwe ogen, en eens temeer was ik onder de indruk van wat de bijzonder intelligente Sanders te beweren heeft over autochtone, in zijn woorden 'arische' Intellectuelen en hun afkeer van bombarderen op Belgrado, versus de bekommernis van grote denkers als hemzelf. Sanders vond de bommen op Servië een zegen voor de mensheid en vermoedt dat wie er anders over denkt, niet afkomstig kan zijn uit een 'minderheid', wier gevoel van nature nu eenmaal meer uitgaat naar die arme Kosovaren. Zelf ben ik - 'k durf 't bijna niet te zeggen - blondharig en blauwogig autochtoon en toch had ik zo mijn vraagtekens bij het nut van de Westerse inbreng in de oorlog tegen Milosevic. Je zou kunnen zeggen dat 't nogal beschamend is dat Sanders en Bleich of hoe die hitsers verder ook mogen heten, serieus worden genomen door de hoofdredactie van de Volkskrant. Maar de schoonheid van vrije meningsuiting is nu juist dat uitgerekend de kwaadaardigste domoortjes gelegenheid krijgen zichzelf in alle glorie te ontmaskeren.
Ik keek naar de zee en peinsde erover in hoeverre ik mezelf nog beluisteren kan met mijn meninkjes over dit & dat. Er zou toch een grens moeten zijn aan in hoeverre men zich vanuit zijn veilige stoel met uitzicht op de oorlog serieus dient te nemen. In het veilige Nederland kan een beetje waarnemer zich hooguit bekwamen in de oorlog der seksen, en dan nog...ook het verrukkelijkste van alle slagvelden blijft een doolhof met lachspiegels waarin begrippen als "trouw", "verlangen" en "hoop" de sukkelende bezoeker grijnzend aankijken. Was er maar iemand
die van jou hield en wel onvoorwaardelijk, nietwaar?
Hartstochtelijk zou je "Ja!" tegen haar zeggen in de aangename zekerheid definitief gek te zijn geworden. Want wie gelooft er nog in zoiets ouderwets als een leven-lang verslaafd raken, of toch tenminste alles op alles zetten om zwaanachtig te kleven aan? Was jij maar Hannibal Lecter, Hannibal the Cannibal, ook wel 'de goede dokter' geheten, die etentjes organiseert voor dames van liefdadigheids-instellingen en een eenvoudig visje bereidt dat hun ingewanden opvreet. In het magistrale voorlaatste hoofdstuk van "Hannibal", opvolger van "The Silence of the Lambs", buigt Dokter het hoofd voor de tepel van Clarice, ooit Hannibal's trouwe achtervolgster van de FBI en nu vrijwillig zijn gevangene, voor altijd.
Een druppel trilt. Dokter knielt. De lezer proeft as op zijn tong.
Ik lijd aan scrupules waardoor ik nooit mijn diploma serie-moordenaar heb gehaald als hoffelijke psychopaat. Maar O, mocht ik een man zijn, ik zou m'n lippen even gulzig bevochtigen op jacht naar de kus van mijn Clarice: "Ik wil Hààr en ik wil Hààr nu." Zij applaudiseert en ik donder het podium op, met hoge hoed, waaruit ik zwaaiend met mijn toverstokje een dood konijn tevoorschijn laat komen. Was jij maar hier.