Verliefd.
Deze week kreeg ik te horen dat meneer en mevrouw Van Gogh naar Oostenrijk moeten om het après-ski zonder sneeuw te beleven. De cameraploeg volgt ons, ook al omdat meneer Van Gogh zich op de slaapkamer van het hotel zal bekennen aan Mevrouw met een Micky Mouse-masker op. Zij zal eruit zien als Minnie, maar dan, op het hoogtepunt van de zielenversmelting, blijkt Donald Duck onder hun bed te liggen. Dit tafereeltje zouden we aanvankelijk vastleggen in Disneyland, maar nadat Disney de eerste uitzending had gezien van "Het is hier verschrikkelijk gezellig" zijn de presentator en Mevrouw niet langer welkom.
Door dit alles mis ik een vraaggesprek met Arnon Grunberg. Ik heb die jonge god één keer gesproken, voor de camera's van AT5, en herinner me hem als een aardige, ietwat verlegen meneer. Intussen is Grunberg denkelijk suf geluld en dringt de vraag zich op wat je hem nog voor kunt leggen? Nu ja: "Arnon, waarom ben je zo kwaad geworden op Hans Goedkoop toen die in NRC-Handelsblad recenseerde dat je, volgens hem, geen gevoel voor humor hebt?"
Of moet ik zeggen: "Als je er zelf aardigheid in hebt de dames en heren te jennen, waarom dreig je dan met ontslag als iemand 'ns een keer wat terugzegt?"
Enfin, 't interesseert me eigenlijk geen bal. De laatste keer dat ik een schrijver ondervroeg in het openbaar was WF Hermans, een week voor z'n dood, en zo leuk als toen krijg ik 't nooit meer.
Wat ik niet gezien heb, is hoe Theodor Holman tijdens zijn nieuwe boekenprogramma op AT5 het laatste werkje van de Heer Bolkestein aan de chimpansees in de dierentuin cadeau gaf.
Ronald van Wechum, commercieel directeur van het station, sprak vervolgens: "Dit gaat over de hoofden van de mensen heen."
Ook hoofdredacteur Ton F. van Dijk, woonachtig in Haarlem en dus niet in staat om AT5's programma's te zien, vond Holman's knipoog 'ongepast'. Je vraagt je af, waarom? Wie weet steken apen meer op van Bolk's gedachtengoed dan de ondankbare mensen.
Dat roomse gluipdruipers als Ton F. van Dijk hoofdredacteurtje kunnen spelen is een teken des tijds. De vadsige jaren negentig zullen de geschiedenis ingaan als gezagsgetrouw en ingedut. Er is, geloof ik, maar één nieuw fenomeen dat ons geweldige decennium heeft voortgebracht: de stalker.
Tijdens de jaren '70 was de mythe die werd nagestreefd 'gelijkwaardigheid tussen man en vrouw'. De grote boosdoener uit die tijd werd dus de incest-pappa, de vleesgeworden meer-dan-gelijkwaardige. Niemand is nu nog in al die saaie incest-plegers geïnteresseerd, zielenknijpers halen hun neus op en wenden zich begerig tot...de stalker!
Met de jaren '90 kwam de trouw terug. Wie is nu dus dé van Lotje getikte? De stalker, hij of zij! Wie zal ik 'ns stalken? Ex'en te over, maar wie verdient mijn eeuwige: "Ik geloof niet dat onze relatie al voorbij is"? Geen van hen.
Deze week ontmoette ik een vrouw van 27 die nog maagd is. Als er een God is, laat Hij mij de stalker van haar vlies worden. Nu, morgen. Voor altijd. Ik ben verliefd.
INHOUD
U SCHREEF
ARCHIEF
Schelden?
Schrijf Terug!