Als vrouw
De eerste keer dat ik als vrouw verkleed ging, was jaren geleden - ik was 22, valt me nu in - toen ik zeer hevig verliefd was op het meisje dat giechelend naast me liep. We gingen door de Kalverstraat en eindigden voor het Ravensbrück-monument waar ik met een roos in de hand poseerde voor de plaquette: "Voor haar die tot het uiterste Neen bleven zeggen tegen het fascisme."
Nu klinkt dat oneerbiedig, maar zo was 't niet bedoeld; 't was zo aardig om in een onverwachte omgeving als vrouw te poseren. Die avond kuste ik mijn geliefde met geverfde lippen en deed een orgasme na dat verdacht veel leek op de tranen waarop zij mij verraste tijdens momenten van overgave. Het gekke was, ik was de schaamte voorbij en bij mijn vage notie van wat voor manlijk doorgaat, hoorde een gebrek aan gêne, althans, een zekere minachting voor wat de mensen 'doe maar gewoon' vinden.
Sindsdien heb ik niet zozeer de aandrift gevoeld om me te hullen in vrouwenkleren alswel me afgevraagd waarin vrouwen van mannen verschillen. Het cliché wil dat vrouwen 'gevoeliger' alsook 'intüitiever' zijn. Ik vraag dat me af, al moet ik toegeven meer oog te hebben voor de eenzaamheid van vrouwen dan die van mannen. Vooral oudere vrouwen intrigeren me; van alles meegemaakt, afgedankt, per definitie onaantrekkelijk en - stel ik me zo voor - nog even hunkerend als toen ze een prinsesje van zestien waren. Ik zou wel 'ns een film willen maken met close-up's van alleen maar middelbare en oudere dames die geïrriteerd de hand aan zichzelf slaan - dat wil zeggen hun liefdesknopje beroerend - en dan kijken of zulks afstotend is. Is die gedachte pervers?
Ik denk van niet, maar zeker is niets, zoveel is wel zeker. Ik mag graag praten met de gerijpte vrouw, vooral als wij kunnen verzeilen in de samenzweerderige toon van dames die het veronderstelde libido van hun chef bespreken. 't Leukst en tegelijk het meest tragisch, is het onderhuidse venijn waarmee afgedankte vrouwen over hun rivales spreken. Wie ooit bedacht heeft dat er zoiets zou bestaan als 'vrouwen-solidariteit', heeft er wel bitter weinig van begrepen.
Misschien is dat wel wat me in oudere vrouwen ontroert; hun zekerheid dat alle mensen alleen zijn en dat de wereld één grote jungle is van elkaar overschreeuwende hartekreten.
Soms droom ik dat ik vrij met een vrouw van vijfenvijftig die 't jaren niet gedaan heeft en die als dank voor het aangenaam verpozen mij een tongzoen geeft. Ik zie haar voor me als ze zich vingert en een briesje van genegenheid haar mondhoeken krult. Toont ze pijn of vreugde?
Ik vertel haar dat ik haar lief vind en dat ik altijd bij haar zou willen blijven. Ze gelooft me niet, maar omwille van het spel is ze bereid te doen alsof ik geloofwaardig klink. Maar geloven of niet, ze zal altijd alleen blijven en dat weten we allebei. En eindelijk komt ze, met een onderdrukte snik die de kamer vervult van hartstocht. Want hoe onbegeerd ook, ze blijft een prinses, die gekoesterd wil worden en uitverkoren.
Ik denk niet dat ik zo'n pittoreske anecdote over een oude man zou durven opschrijven. Ouwe rukkers zijn vies, ouwe dozen per definitie sex-loos. In de hel klinken de zuchten van duizend verwaarloosde vrouwen die hun ogen dicht doen en dromen dat ze nog één keer het bruidje mogen zijn. Hun gezichten ogen hartverscheurend en hilarisch tegelijk.
Was ik maar hun liefste pot.
Schelden?
Schrijf Terug!