Spinvis

Niks verschrikkelijker dan Nederlandse popgroepen die pretentie hebben met hun teksten. Toen onlangs Karel, web-master van deze site, mij 'iets heel bijzonders' aankondigde 'op Nederlands gebied' zette ik mij dan ook schrap.
Het geval heette Spinvis en was een debuut.
Geen mooie stem, soms onverstaanbaar gemixed, soms hartstochtelijk, soms saai en toch...
Ik citeer:
    ik ben een vrouw van veertig met een sigaret
    ik heb een buitenaardse stof in mijn bloed
    ik werd verleden jaar ontvoerd door een ruimte schip
    en sindsdien gaat het met mij niet zo goed.
Even verderop:
    ik heb een Golf GTI
     een tijdje terug reed ik een fietser dood
     maar gelukkig heeft geen mens me gezien
Ik kon me er wel in vinden.
    De wind verzamelt stemmen en papier
    herfst en Nieuwegein
    een auto en een man en een rivier
    vanaf hier is alles wat het lijkt
loopt uit op een ode aan de Dood met dure woorden als 'in alles wacht vandaag de eeuwigheid' en 'de liefde slaapt in donker cellofaan', maar je pikt 't en schaamt je niet gepokt en gemazeld te zijn in dezelfde taal. Misschien komt dat ook wel omdat Spinvis doet denken aan de melancholie van Robert Wyatt, de drummer van de Soft Machine, die zo rond '70 al trippend uit het raam sprong, in een rolstoel belandde en sindsdien de pijn van z'n hart vastlegde op LP's als Rock-bottom ('71), met hemelse koortjes en dissonanten zoals je ze hier ook hoort, in nummers die Little Red Robin Hoods heetten, zoals ze nu en hier 'alle talen van mijn tong' of 'Leo's definitieve aquarium'.
Misschien komt dat ook omdat 't teksten zijn die je het ongemak van de liefde zo goed doen navoelen, teksten die nooit larmoyant zijn, teksten die niet beogen dichterlijk te lijken - ze rijmen vaak niet -, teksten die de wanhoop van de wereld uitschreeuwen als een krekel onder een van licht zinderende scherf.
Ik hield 't meest van 'smalfilm', 'herfst en Nieuwegein' en 'voor ik vergeet', alles nadrukkelijk gespeld zonder hoofdletters.
Wie durft in Nederland te zingen:
    dromen zijn een raadsel en dat gaat als volgt
    het smelt in je hoofd en niet in je hand
    ik ben een monoliet ik ben de wetenschap ik ben een grote man van 50 jaar
    vandaag knipte ik een muis in twee en die naaide ik toen mooi weer aan elkaar
    maar soms vanuit een hoek kijken mij dingen aan
    vanuit de schaduw van de kathedraal alles is een raadsel
    maar ik weet nog niet in wat voor vorm en in welke taal
Enzovoorts.
Zelfs Hans Teeuwen bekende me het geval 'helemaal' te hebben beluisterd. En mijn zoon verdraagt dit ouderwetse geluid van mijn jaren '70. Is Spinvis wel van deze wereld? Spinvis klinkt als een vermoeide veertiger, hem maak je niets meer wijs, maar hij wil nog zo graag.
    Ik zal je zeggen dat ik tien uur gelopen heb
    ik zal je zeggen dat ik woon op een zeilboot
    dan zal ik zeggen dat ik neergestoken ben
    toen ik een jaar of twaalf was
    het is nooit gebeurd maar dat is geen bezwaar
    het is evengoed een soort van waar
't Is of ik mezelf hoor liegen, maar dat was dus niet het geval; hier sprak een meneer die mij op de mouw spelde nog in tederheid te geloven. 't Is ongekend dat je een Nederlandse zanger meeneuriet. Mijn koninkrijk was niet van deze wereld. Waaraan hebben wij 't verdiend?
Limonadeglazen wodka.

Theo van Gogh

Alles over Spinvis