Ditjes & Datjes

Er worden oorlogen uitgevochten in Irak en op het scherm, tegen de machten der Duisternis, die in Nederland belichaamd worden door de rechters die Volkert van der G. toestaan om over elf jaar de trekker opnieuw over te halen. Wie zal volgende keer omgelegd worden?
Wij leven in een bijzonder land waar politieke moord gelegitimeerd wordt door rechters van D'66 en PVDA, die nog 'ns duidelijk hebben gemaakt dat in hun democratie een mening vooral niet te afwijkend mag worden.
Als 't aan mij had gelegen was Volkert vrij gesproken op grond van het ongeschreven geloofsartikel van de tirannenmoord. Dan was door de rechters erkend dat De Graaf (D'66) -"Niet ver van hier zat Anne Frank ondergedoken. Ik moest vandaag aan haar denken" - Melkert (PVDA) - "Let op..! Op een morgen word je wakker en wie is er aan de macht..? Le Pen!" -, en Zalm (VVD) - "Een gevaarlijke man" - een campagne orkestreerden waarin moord op Fortuyn als enige optie overbleef om 'de zwakke groepen' te beschermen. Er is een nuttige idioot nodig als Volkert om de trekker over te halen, maar de hetze die de moord moest uitlokken was in handen van de doortastende politici die zich door Fortuyn tijdens ieder debat weer voor joker zagen gezet. En natuurlijk door Klaas de Vries (PVDA) die als minister van Binnenlandse Zaken willens en wetens bescherming weigerde aan de grootste Oppositie-leider die het land gekend heeft, 't Was goed geweest wanneer een vrijspraak als impliciete erkenning van het hierboven beschrevene de hoofden en harten van de winnaars in de oorlog tegen Fortuyn nog 'ns beroerd had; loon naar werken.
Maar als rechters die mening over wat er eigenlijk gebeurd is, niet delen, zou je zeggen dat ze er zijn om 'de democratische rechtsorde' te beschermen met het enige vonnis dat duidelijk zou maken dat 't hier wel degelijk een aanslag op de democratie betrof; levenslang.
Handenwrijvend zien deze rechters - die uitdrukkelijk verklaarden dat hier geen schade 'aan het democratisch proces' kon worden geconstateerd; wat is dan eigenlijk wél een politieke moord? - nu toe hoe verpletterend dood de Goddelijke Kale is, trots dat ze nog 'ns duidelijk hebben kunnen maken waarom de mensen die Fortuyn steunden tweederangsburgers zijn die mede door dit vonnis tot in lengte van jaren een trap na verdienen. En terwijl de edelachtbaren triomfantelijk staan te dansen op het lijk van zes Mei, vraag ik me af of de moord op één van hen ook met een grapje van elf jaar zou worden afgedaan?
De vraag stellen is het antwoord geven: Nee dus.
Als 't aan minister Donner van Justitie ligt worden straffen binnenkort gehalveerd. Dat zou betekenen dat Volkert nog eerder weer thuis is. Ik hoop dat de taart voor hem klaar staat.
"Pappa, wat heb jij eigenlijk gedaan?"
"Pappa heeft iets heel moedigs gedaan!"
"Knappe Pappa!"
Enfin, dit vonnis maakt van de rechtsstaat een travestie en nodigt iedere potentiële Volkert uit om zich vooral niet te laten ontmoedigen. Wie zal er een prijs zetten op het hoofd van de rechters? Volkert heeft de verkiezingen gewonnen en ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat een moord op Kok (PVDA) wél levenslang zou hebben opgeleverd. Zal de jurisprudentie die nu geschapen is ook worden toegepast bij de volgende moord? Want die komt eraan, uitgelokt door dit vonnis, dat niet kwaadaardiger had kunnen uitvallen en dat tot in lengte van jaren geweld legitimeert. Wij mogen de PVDA en D'66 van harte feliciteren.
Ter amusement in barre tijden is er ook nog de kwestie Margarita.
Negenentwintig April a. s. organiseert Edwin de Roy van Zuydewijn een persconferentie waar het volgende bommetje tegen de Oranjes gelegd zal worden. De timing is goed, een dag voor Koninginnedag en ik hoop dat er weer een hoop ongenoegen veroorzaakt wordt bij De Telegraaf.
Peinzend over de vraag waarom het Hof zo spastisch heeft gereageerd op Edwin, die als ik de fractievoorzitters van de grote partijen mag geloven 'staatsgevaarlijk' is, kom ik er maar niet uit. Een ambitieuze Oranjeklant die met twee schouderklopjes en een jaarlijkse uitnodiging om op het bordes te mogen staan volledig getemd zou zijn geweest, krijgt nu de kans om als een zwerende wond de bananenmonarchie van Oranje tot in lengte van jaren in opspraak te brengen. Als Republikein tel ik mijn zegeningen, maar raar is 't wel.
Waarom gelastte Bernhard als Don van het Koninklijk Huis onmiddellijk een onderzoek naar de handel en wandel van deze aankomende schoonzoon op het moment dat de onverlaat voor 't eerst zijn opwachting maakte bij de Familie? Vanwaar de paniek?
Weten die De Roy van Zuydewijn'tjes iets van Bernhard wat wij niet mogen weten?
En toen viel me 't in; de enige zaak in Bernhard's verleden die niet echt is uitgezocht zijn de betrekkingen die de Prins onderhield met Pieter Menten, zakenman en SS'er, kunstrover en moordenaar. Ik tastte m'n geheugen af en plots viel me te binnen dat op deze site een tijdje terug onder het kopje "Zwitserse Kaas" een en ander over die connectie verschenen is. Hoe zat 't ook al weer?
Toen Bernhard zijn aanstaande ontmaagde tijdens een jubeltoer door het Oost-Europa van de jaren '30, kwam ie tussen de bedrijven door in contact met Menten, die een landgoed bezat in Oost-Polen. Menten nodigde de Prins uit om gezellig beren en wolven te gaan schieten.
Jan Portein, schrijver van de zesdelige reeks die eerst op Het Kleintje Muurkrant en daarna op deze site verscheen, frist ons geheugen nog even op: "In 1976 kondigde de aartsrijk geworden Blaricumse belegger Pieter Menten de verkoop van zijn schilderijenbezit aan in De Telegraaf. Er kwamen heel wat reacties los, maar sommige daarvan zal de doorgewinterde miljonair zeker niet hebben verwacht. In Israël verschenen in de pers namelijk opnieuw berichten over zijn wandaden in Galicië, die in Israëlische ogen niet cq. veel te lankmoedig bestraft waren."
Volgde de heldenrol van journalist Hans Knoop, die zich als enige niet liet intimideren en deed waartoe geen enkele andere van zijn collega's bereid was geweest, al die jaren; op onderzoek uitgaan. Het resultaat; Kamervragen, gedonder in de pers en het finest hour van Wibo van der Linden, die namens Tros-Aktua op TV de oorlogsmisdadiger rechtstreeks aan de lijn kreeg en roosterde namens de verontwaardigde natie.
Portein: "Menten nam na een tip vanuit het justitieel apparaat in de nacht van 14 op 15 November 1976 de benen naar Zwitserland."
Enfin, gedonder in de Kamer, waar toenmalig minister van Justitie Van Agt (KVP) in de woorden van Portein 'met de grond' gelijk werd gemaakt. Justitie 'trok alle registers open' en uiteindelijk kon Menten worden gearresteerd na een tip van het plaatselijke sufferdje in het Zwitserse gehucht waar naartoe hij gevlucht was.
Ondanks maanden onderzoek heeft Justitie nooit kunnnen uitvinden wie Menten tipt. We laten weer Portein aan het woord, uit deel 4 van zijn reeks. Eerst nog even over zijn relatie met Menten, die er weet van zou hebben gehad dat Bernhard onder de naam "Observator" voor de Abwehr (de contraspionage dienst van het Derde Rijk) werkte: "En dat zou dan inderdaad inhouden dat de prins met zijn ontmoetingen in Galicië meer najoeg dan alleen maar beren, herten en zwijnen."
Portein: "Op 9 November 1949 werd Menten in cassatie uiteindelijk tot acht maanden celstraf veroordeeld. Die periode stond gelijk aan de tijd die hij in totaal in voorarrest had doorgebracht. Menten was vrij man. Maar de laatste veldslag moest nog komen. Want bij Justitie in den Haag bleef met de regelmaat van de klok nieuw bewijsmateriaal uit Polen en Israël binnenstromen over Menten's kwalijke rol in Galicië. Uiteraard kwam dat de nog zeer op zijn quivive zijnde miljonair ter ore. En opnieuw bracht hij zijn connectie met de prins in stelling om een eventuele heropening van de zaak te voorkomen. Maar hij liet het niet langer bij toespelingen over de gezamenlijke escapades in Polen. Hier en daar liet hij subtiel vallen dat hij ook over ander materiaal beschikte. Bijvoorbeeld over de order uit het bevrijde zuiden om een flink aantal communistische verzetsstrijders uit de regio Haarlem (waaronder Hanny Schaft-ThvG) om zeep te helpen ("en ik zal ze maar niet zeggen welke handtekening daar onder staat") en over Bernhard's sollicitatiebrief van 24 April 1942 gericht aan het Duitse staatshoofd waarin hij zichzelf aanbood als stadhouder."
SS'ers onder elkaar (Bernhard was voor de oorlog lid geweest van de Reiter-SS, het Horst Wessel-lied klonk niet voor niets tijdens de festiviteiten in het Concertgebouw ter ere van de Koninklijke verloving), waarom zou een zo chantabele prins die tip aan Menten jaren later niet gegeven hebben? Of zou de prins - geplaagd door een schraperige regering die zijn toelage maar niet wilde verhogen en hem ook niet toestond zijn mongoloïde dochter te Parijs op fatsoenlijke wijze te onderhouden, zodat de arme als 't ware wél in de steekpenningen van
Lockheed gedreven móest worden - gewoon geld hebben aangenomen van Menten in ruil voor een telefoontje op het juiste tijdstip?
't Is jammer dat de jongens en meisjes van de Nederlandse pers nooit gelegenheid vinden om 'ns iets uit te zoeken. Een jaar geleden werden Tomas Ross en ondergetekende voor HP/de Tijd ondervraagd door Peter Hoomans, een brave borst van zo rond de dertig, schat ik, die tot mijn verbijstering nog nooit van de Lockheed-affaire had gehoord.
Wat is de schakel tussen Menten en de prins waarvan de familie De Roy van Zuydewijn weet zou kunnen hebben gehad? Stel; Bernhard heeft weer 'ns geld nodig en wendt zich tot Menten - alte Kameraden, nietwaar? -, die op zijn beurt – voor wat, hoort wat - zich voortaan verzekerd weet van de medewerking van de prins in het voorkomende geval dat betreurenswaardige gebeurtenissen uit het verleden tóch weer zouden opduiken?
Hoe het geld nu overgemaakt?
Zoals Lockheed een Zwitserse rekening opende voor de prins, had Menten vermoedelijk ook een bank die goed was in internationale contacten, Duits-Argentijnse bijvoorbeeld.
Bij de bank Texeira de Mattos, die eind jaren '60 wegens oplichting failliet ging kon een tonnetje of wat altijd weggewerkt worden, dan wel uit de boeken verdonkeremaand. Ideaal, behalve als er toevallig een De Roy van Zuydewijn bij die bank werkzaam is, die kennis krijgt van de hoge afkomst van de ontvanger van het te storten geld.
Als Edwin De Roy van Zuydewijn inderdaad 'staatsgevaarlijk' was, zoals Bos, Zalm en Balkenende tijdens het Kamerdebat over de kwestie Margarita beweerden, waarom is de ellendeling dan niet onmiddellijk gearresteerd?
Omdat er niets is.
De Roy van Zuydewijn heeft geen strafblad en gezien zijn aanvankelijke gretigheid om bij de familie van Oranje te mogen horen, komt 't mij niet logisch voor dat de aanstaande schoonzoon bij zijn eerste ontmoeting met Bernhard al met een akkefietje als dit tevoorschijn zou zijn gekomen. Nee, Bernhard, een oude man die met alle cynisme wat bij zijn slag hoort uit een wereld komt waarin je ongestraft wegkwam met het schrijven van kruiperige brieven aan Hitler en Himmler tijdens een Bezetting - de brief aan Himmler ligt bij het RIOD maar mag niet ingezien worden - Bernhard, prins der Nederlanden, heeft een fout gemaakt, in paniek. Omdat, zoals gezegd, Nederland een bananenmonarchie is, waren AIVD en het Kabinet der Koningin onmiddellijk bereid de burgerrechten van Edwin te schenden en een illegaal onderzoek in te stellen.
Nu Bernhard gedagvaard zal worden door de raadslieden van Edwin en Margarita, wordt er alle mogelijke druk uitgeoefend op Majesteit om haar vader incapabel (lees; dement) te verklaren. Maar Majesteit voelt daar niets voor en vermoedelijk heeft ze daarin gelijk; ik moet nog zien dat de advocaten 't voor een rechtbank redden tegenover Bernhard's charme en haperend geheugen.
Binnenkort is 't weer vier Mei en zal het geloei van de boven-ons-gestelden over 'hen die vielen' en 'dit mag nooit meer gebeuren' weer niet van de lucht zijn.
De familie van Oranje - die tijdens de oorlog bij monde van prins Bernhard bereid was tot het uiterste te collaboreren en er na de bevrijding alles aan gedaan heeft om de parlementaire democratie af te schaffen - zal vooraan staan om een krans te leggen op de Dam.
Wie zich afvraagt hoe 't toch kan dat Bernhard jarenlang als held van het Verzet werd geportretteerd, doet er goed aan nog 'ns de zes afleveringen van Jan Portein door te nemen, 't Is taaie lectuur, maar hoogst instructief, en in zekere zin adembenemend. Fortuyn zal niet herdacht worden bij de plechtigheden, want er zijn nu eenmaal slachtoffers en slachtoffers. Ik ben benieuwd naar de volgende kogel.

Theo van Gogh