Afgelopen woensdag stond er een interview met u in het Algemeen Dagblad. Het bekende gezever allemaal, maar in enen schrok ik uit mijn dommel wakker, want de interviewer, kennelijk overmoedig geworden door het gelul over "meer transparantie" bij de publieke omroep, stelde zowaar een echte vraag: "U werkt tweeëneenhalve dag per week voor het Lagerhuis. Aan welk honorarium mag ik dan denken?" "U mag nergens aan denken", was het antwoord. "Twee ton?" probeerde de reporter nog. "Hou er maar over op", snauwde u, "want ik zeg het niet. Het gaat niemand wat aan. Het is een onzinnige discussie."
And suddenly it hit me how utterly absurd this situation is. Wij belastingbetalers worden van staatswege gedwongen te dokken voor uw jaarsalaris. In ruil daarvoor biedt u ons diensten aan waar we niet om hebben gevraagd, maar die we toch moeten financieren. Ook als we ze niet consumeren. Gedwongen winkelnering in optima forma.
En vervolgens ontzegt u ons niet alleen het recht om daartegen te protesteren, wat op zichzelf al absurd genoeg is. Nee, wij mogen niet eens weten hoeveel wij u voor uw ongevraagde diensten betalen! Sterker nog: we mogen er niet eens naar vragen! Doen we het toch, dan beschouwt u dat als een ongehoorde brutaliteit, en berispt u ons als een schoolfrik. Dan begint u tegen ons te moraliseren over privacy, fatsoen en goede omgangsvormen. En vervolgens verklaart u eigenmachtig de discussie voor gesloten.
"Apropoo Van Beusekom", zegt de werkgever tegen de werknemer, "hoeveel verdien jij ook weer bij mij?" "Foei meneer de directeur!" blaft de werknemer. "Dat gaat u niets aan! U weet heel goed dat ik zelf uit de kas haal wat ik nodig meen te hebben, en daar nooit mededelingen over doe! Wat een ongezonde nieuwsgierigheid! Schaamt u zich niet?"
Een gewone directeur kan in zo'n geval zeggen: "Van Beusekom, dan wil ik jou niet langer in dienst hebben. Zoek maar een andere baan." Maar wij belastingbetalers kunnen dat niet. Om u en uw medeparasieten van de publieke omroep de laan uit te krijgen moeten wij zo ongeveer het halve staatsbestel omverwerpen. Dat hebben we dan ook in 2002 op vreedzame en democratische wijze geprobeerd. Maar ja, die revolutie heeft u overleefd, zoals te verwachten was: de oppositieleider werd prompt een kopje kleiner gemaakt, nadat u hem op prime-time voor minderwaardig mensch had uitgescholden. Lieden als u zouden zelfs de Tweede Zondvloed nog overleven, als je het mij vraagt. Ons rest dus weinig anders dan gewapend met hooivorken op te rukken naar het Binnenhof. En daar zijn wij weer te beleefd voor. Dus kunt u rustig doorgaan ons te laten betalen voor de misleidende staatspropaganda die u ons toedient.
Het is toch wel de absurditeit ten top, woudn't you agree, mr. van Dam? U lijkt net een dief die de bestolene de les leest als die stumper nederig vraagt hoeveel geld hem zojuist is afgenomen! Kun je nagaan hoe de bestolene de wind van voren krijgt als hij het waagt zijn poen terug te willen! Dat laat die schlemiel dus ook maar wijselijk uit zijn hoofd; hij blijft liever gezond. En van dit mechanisme profiteert u al uw hele leven, op een schaal die u niet voor niks zo angstvallig geheim houdt. Als ik niet zo beleefd was zou ik bijna zeggen: wil de echte minderwaardige mensch opstaan.

Pamela Hemelrijk