Laatst vroeg HP/De Tijd me om een definitie van geluk. Ik sloot m'n ogen, ging achterover zitten en sprak:"Magistraal gepijpt worden door een dwerg die mij vergezeld van filmset naar filmset. Op haar hoofd draagt zij een asbakje, dat met een feestelijk lint om haar kin zit bevestigd, zodat ik m'n as altijd kwijt kan. Wij zijn heel gelukkig samen."
Dromen zijn bedrog. Mijn gedachten gaan uit naar het echtpaar Lubbers, dat een bij voorbaat verloren strijd uitvecht tegen de grote Twijfel; heeft Ruud in de billen van de dames geknepen of heeft 'ie 't niet? Natuurlijk heeft 'ie dat, en wat dan nog? 'Hij naait alles waar een gat in zit', gniffelde het journaille in Den Haag toen Lubbers nog premier was. Joop van Tijn, toenmalig hoofdredacteur van Vrij Nederland en zonder twijfel de meest charmante rat die in de Residentie heeft rondgesnuffeld, mocht aan de bar graag opscheppen over de kiekjes die hij bezat van Lubbers in flagranto, foto's die genomen zouden zijn in een Schevenings appartement. "Natuurlijk publiceren we die niet", zei Joop en trok hierbij een gezicht dat grote integriteit moest verraden.
Macht erotiseert en het is zielig dat Lubbers nu niet de juiste schuldbewuste toon heeft gevonden om de dames rustig te krijgen. Je kunt ook zeggen; zijn loopbaan eindigt in stijl. Ik heb nooit veel opgehad met 'het gezin als hoeksteen van de samenle­ving' en Lubbers vermoedelijk evenmin. Maar hoe moet dat nu met de vluchtelingen, als ook Ruud hen nog komt te ontvallen?
Hij staat me bij als de machtige politicus die de door de overheid dertig jaar lang achtervolgde journalist Willem Oltmans 'een vleugel' aanbood als genoegdoening. Oltmans zat toen berooid in de bijstand en woonde in een zo klein appartement dat er geen piano zou hebben gepast. Dat Oltmans, 'de eenmotorige mug' zoals Lubbers' geestverwant Luns hem noemde, uiteindelijk zestien miljoen gulden schadevergoeding kreeg voor het getreiter en de broodroof die hem zijn halve leven ten deel vielen, was niet te danken aan de miljonair die het CDA leidde. Het is met Lubbers net als met Europa; je kijkt ernaar, gelooft het wel en besluit er niet voor te gaan stemmen.
Er is iets braafs in mij dat zegt dat een burger altijd van zijn stemrecht gebruik moet maken. Maar soms is niet-stemmen effectiever; wat moeten onze babbelaars in het Europese Parlement nog met een opkomst van 20%? Ik weet niet waarom ik zou stemmen voor een parlement dat amper bevoegdheden heeft. Voor een Europa dat geleid wordt door allerhande corrupte Commissarissen voor wie ik niet heb kunnen kiezen. Een Europa dat binnenskamers bestierd wordt door de as Parijs - Ber­lijn, landen die het gas en de wapens aan Saddam leverden en die het liefst zagen dat Israël van de kaart zou verdwijnen. Er is alle reden om zich te schamen 'Europeaan' te zijn, al geloof ik niet zo in die termen. Ik voel me als 'wereldbur­ger'- als ik zo vrij mag zijn - oneindig meer verwant met sprekers in de oorlog der ideeën zoals die in Amerika wordt uitgevochten dan hier in Europa. Wij Europeanen sukkelen voorwaarts, altijd geneigd te heulen met dictators en gelovigen die onze vrijheden willen onderdrukken. Zonder Amerika en z'n veel gesmade wapens en presidenten bestond Europa niet. Europeanen zijn als de klagende Grieken die zich afzetten tegen Rome terwijl de barbaren al aan de poort rammelen; een tikkeltje té hypocriet.
Mij wordt hoog opgegeven van de voordelen die de Euro en de Europese Markt ons hebben gebracht. Maar het Verenigd Koninkrijk van Blair doet het zonder Euro economisch gesproken beter dan de rest van Europa. Kortom; een stem voor Europa is een stem voor een travestie. Stem niet en geniet van de bezorgde gezichten van al die praatjesmakers die zeggen 'ons' te zullen vertegenwoordigen. Ze zijn Uw en mijn moeite niet waard.

Theo van Gogh

Abonneer U op
De Gezonde Roker nieuwsbrief