De liefde tot het koningshuis hoeft allochtone Nederlanders niet met de paplepel te worden ingegoten. In tegenstelling tot de autochtonen die alles for granted aannemen en voor een aanzienlijk deel (zie de inhoud van De Gezonde Roker) zich overgeven aan het burgerlijk-republikeins sentiment, zijn allochtonen (aldus de opinieonderzoeken) , wat ze ook verder van Nederland mogen vinden, Oranjegezind. Autochtonen hebben vastigheid, allochtonen zoeken vastigheid. Zodoende.
Als de dag van gisteren staat me mijn eerste week in Nederland voor ogen. Het was mei 1958. We kwamen uit Parijs waar mijn vader werkzaam was als bagagedrager op de Gare du Nord . In Polen was hij een tijdje directeur van de grootste textielfabriek van het land om vervolgens na een verblijf in het gevang (hij was aangeklaagd voor ‚nationalistische deviatie', maar de stalinistische officier van justitie vond het na 9 maanden toch een beetje belachelijk om een jood van pools nationalisme te beschuldigen en liet hem vrij) verbannen te worden naar minder verantwoordelijke onderdelen van het poolse textielbedrijf. Een van zijn taken was om inheems pools katoenteelt op te zetten, een onderneming die jammerlijk mislukte wegens klimaatsomstandigheden. Gedurende de oorlog hield mijn vader en moeder zich bezig met banditisme tegen de Wehrmacht in, onder andere, de getto van Bialystok en het Woud van Knyszyn. In dit stukje herdenk ik dus niet alleen prinses Juliana maar ook hem.
Het was tussen Nederland en mij liefde op het eerste gezicht. Eerst zag ik een Nederlandse koe en die koe zei: „boe". Nooit had iemand mij zo vriendelijk toegesproken. Vervolgens vertrokken we naar Amsterdam waar op het bureau van de vreemdelingenpolitie waar ik ingeschreven zou worden als ingezeten vreemdeling (het zou precies zeven jaar duren voordat ik de Nederlandse passpoort zou krijgen) ik voor het eerst een portret zag van de baas van het land: Koningin Juliana. Ik besloot haar te dienen en bracht de rest van de middag aan de Stadhouderskade met het op en neer berijden van de bewegende horizontale trapjes van het politiebureau.
Ik zal haar altijd dienen.

Michal Korzec