Koning Joop

Zoals mensen maar niet kunnen geloven dat ik geen zonderlinge stalker ben die juffrouw Elatik achtervolgt om haar verborgen vrouwelijkheden maar me gewoon afvraag waarom zij, als hotemetoot van de PVDA, toneelstukken wil verbieden en hoe haar aangeboren onnozelheid tot zulke grote hoogten kan reiken, zo zal er ook getwijfeld worden aan mijn bewondering voor Joop Schafthuyzen, beschermheer van Gerard Reve.
Schafthuyzen was gisteravond op TV en met het grootste genoegen zag ik hem Anton de Goede slopen. We waren afgestemd op het programma "De Firma", het meest mislukte interview-gedoe waarop de publieken ons ooit tracteerden.
Schafthuyzen is een ongeleid projectiel. Hij heeft rooie ogen, spreekt geen ABN en geniet van de piemel van dertienjarige knapen. Dat zijn natuurlijk allemaal misdaden tegen de mensheid, maar persoonlijk ben ik overtuigd van meneer's 'integriteit', om maar 'ns een woord te gebruiken, meer dan van de integriteit van Anton de Goede of de Vlaamse juffrouw die hem als een schooljuf ondervroeg over zijn begeerte.
Mevrouw Roorda, het domme varken dat haar onnozele aanwezigheid als gespreksleider te danken heeft aan de tijd dat ze Nico Haasbroek van het Journaal nog in de mond nam, vroeg Joop ten leste: "Hoe wil jij overkomen?"
Schafthuyzen: "Als niet bang en trots."
Mevrouw Roorda: "En natuurlijk dat je van Gerard houdt!"
"Nee", zei Joop: "Dat weten een paar mensen en dat is genoeg."
Zijn eerlijkheid ontroerde me.
't Is in de wereld zo gesteld dat Schafthuyzen altijd afgezeken zal worden.
Maar ik herinner me de dag dat ik in België bij de Reve's op bezoek was en dat Joop mij met enige tederheid verklapte: "Ik val voor Indianen, Gerard voor matrozen, wij redden 't wel..."
Dat had iets onzegbaar liefs, of moet ik zeggen, er sprak een ontwapenende kwetsbaarheid uit, iets wat Joop boven de Anton de Goede's onder ons verheft, al is daar - ik geef 't toe - niet veel voor nodig. 't Leek alsof Schafthuyzen met al z'n paranoia meer door liefde was aangeraakt dan die slimme journalisten en hooggeleerde professoren bij elkaar; was er maar een God die rechtvaardigheid in Zijn vaandel voerde. Maar Die is er niet.
Ik zag Reve liggen op de bank terwijl Joop het woord voerde en, anders dan veel kranten mij willen doen geloven, maakte de grote Volksschrijver op mij geen ongelukkige indruk, misschien ook omdat z'n grijns licht seniel leek maar z'n wijze van uitdrukken nog steeds onnavolgbaar klonk.
Het prachtige vraaggesprek in de Volkskrant van verleden week Vrijdag maakte nog eens duidelijk hoe de glorie van Gerard - die zijn hooggeleerde broer er nu zelfs van beschuldigde manuscripten te hebben verscheurd - niet zozeer zijn hoofd alswel zijn hart eer aandoet. Reve is zo zogenaamd 'gek' geworden omdat 'ie de meeste pijn heeft moeten verdragen; meer dan de kille Mulisch of de hooghartige eenzaamheid die Hermans betrachtte, heeft Reve geschreeuwd om liefde. Wie van die drie heeft zo mooi over zijn moeder gedicht?
Joop Schafthuyzen is de gehate weduwe bij leven die de likkebaardende, tot leven gekomen gieren uit Reve's nachtmerries, van de deur probeert te houden. In het algemeen ben ik geen voorstander van het met geweld verwijderen van journaille, maar in het geval van die Nieuwe Revu'ers die Joop met kop & kont de deur uitzette... Ik gun 'm z'n verzetje.