Intern memoverkeer

Van chef naar Pamela:
"In je stukje noem je het Journaal een RobOudkerk - JobCohen – JohanStekelenburg - LodewijkdeWaalshow die voor nieuws moet doorgaan. Stekelenburg is echter niet meer zo vaak op de tv. Zal ik zijn naam maar uit de opsomming verwijderen?"

Van Pamela naar chef:
"Liever niet, eerlijk gezegd. De media hebben zo ongeveer een week van Nationale Rouw afgekondigd toen Stekelenburg het ruime sop had gekozen. De persoonsverheerlijking die hem ten deel viel, daar zou Stalin een moord voor hebben gedaan. Bijna dagelijks werd er een snikkende Tilburger op het Journaal getoond, en een armetierig kluitje waxinelichtjes, boeketten en teddyberen. Ondertussen stond er werkelijk geen hond achter de kilometers dranghekken die het gemeentebestuur in zijn geestdrift had laten plaatsen - dat handjevol snikkende figuranten kon dat beeld niet geheel verhullen - maar het Journaal bleef koppig volhouden dat de Tilburgse bevolking buiten zichzelf was van verdriet. Voor de begrafenis hadden ze het draaiboek van Diana's uitvaart van stal gehaald, met Wim Kok in de rol van Tony Blair, Paul de Leeuw in de rol van Elton John, en 's mans tweelingbroer in de rol van the earl of Spencer. Zelfs na de begrafenis konden de media er nog steeds geen genoeg van krijgen, en meldden op omfloerste toon dat de tweelingbroer van de ontslapene zich thans niet meer in het openbaar durfde te vertonen, uit angst de Tilburgers valse hoop te geven dat hun geliefde burgervader door een Wonder uit de dood was opgestaan. Het leek wel of je de Pyong Yang Times zat te lezen, in plaats van de Volkskrant. (Dat is het partijblad van Noord-Korea. Ik las dat ding altijd ademloos, toen het vroeger mijn bureau nog kruiste. Er stonden prachtig mooie foto's in van Kim Il Sung, met onderschriften als: "Our great and beloved leader, comrade Kim Il Sung. gives a humble factoryworker professional guidance.").
Die media toch: ze wringen ze zich in duizend bochten om een orgie van rouwbeklag in scene te zetten; eerst bij Prins Claus, toen bij Stekelenburg. Maar als er zich werkelijk eentje voordoet, zoals indertijd bij Pim Fortuyn, dan filmen ze het niet. Bij de kathedraal waar Fortuyn was opgebaard stonden indertijd vele tienduizenden mensen te queuen, die 3,5 moesten wachten om langs de kist te defileren. Ze vielen bij bosjes flauw ook nog, want het was bloedheet. Maar de enige cameraploeg die ik daar heb gezien was van TV Rijnmond, en die mocht er niet door van de politie!
Bijna gelijktijdig met Stekelenburg heeft ex-minister Ginjaar het loodje gelegd, maar die schopte het niet verder dan een tweekolommertje in de kranten. De dood van de burgemeester ener middelgrote provinciestad daarentegen is door de media met vereende krachten gebombardeerd tot een national event, en een schaamteloos propagandaoffensief voor Partij en Vakbeweging. Die stellen namelijk geen moer meer voor, en worden daarom door de media uit alle macht gepromoot. Een uitgerangeerde partij die een historische verkiezingsnederlaag heeft geleden, en een vakbeweging die alleen nog een handjevol gepensioneerden en werklozen vertegenwoordigt, rijp is voor het museum van oudheidkundige vondsten, en op de rand van een faillissement balanceert, omdat zij de contributie van haar leden heeft vergokt op de beurs. Daar maken ze, op kosten van de belastingbetaler, een week lang krampachtig reclame voor, en dat noemen ze dan verslaggeving. Ik heb me daar groen en geel aan geërgerd, en ik was bepaald de enige niet."

Van chef naar Pamela:
''Okee, dan laat ik het staan. Ik dacht dat je misschien over het hoofd had gezien dat Stekelenburg naar de Eeuwige Jachtvelden was vertrokken."

Van Pamela naar chef:
"Over het hóófd gezien? Hahaha! Die is goed! Nee chef: het is niet aan mijn aandacht ontsnapt dat Stekelenburg kassiewijlen is. Het ganse land was op de hoogte, mag ik wel zeggen, tot de laatste man. Zelfs onder comapatiënten schijnt het verscheiden van de FNV-Roerganger het gesprek van de dag te zijn geweest. Ze waren er allemaal kapot van, heb ik uit doorgaans betrouwbare bron vernomen.
Nou dag hoor. Groeten Pamela."

Pamela Hemelrijk