De ideale vrouw

Tsja... vermoedelijk ben ik meer een billen- dan een tieten-man: ik kan buitengemeen geil worden als ik denk aan al die heerlijke plooirokjes uit het Wassenaarse waaronder, als totems van kwetsbaarheid en schaamte, bipsen van fatsoen schuil gaan. Ik gebruik expres het woord 'bips' omdat 't zo klinkt als van dames die over hun gecastreerde Fido zeggen dat 'ie 'geholpen' is. Werelden van bedwongen wanhoop gaan schuil achter zulk precieus taalgebruik.
Maar soms, als ik gedronken heb en de treurigheid van een mislukt leven me naar de keel springt, soms zoek ik troost en loer op tieten. Naarmate ik meer troost behoef, zoek ik dikkere tieten.
Jan Mulder had gisteren een interessante bespiegeling op TV over klaarkomende vrouwen van wie je hoopt dat hun ogen pas naar elkaar toedraaien als het Moment daar is, in plaats van altijd scheel te kijken en alleen recht als het wonder van het orgasme zich voltrekt. Voor mij is de ideale vrouw geen tip-top-fotomodel of zo, geen knock-out maar wel sexy, dat wil zeggen, aantrekkelijk in één oogopslag en dan 't liefst met die verwoestende blik van Nico in haar mooie jaren, of de onschuld van Lea Masari die met haar zoon naar bed ging in "De zucht van het hart" of de martelende onzekerheid van Anouk Aimée over zoveel onverdiende schoonheid.
Niet voor niets noem ik namen van vergeten sterren.
Ze benemen me de adem.
Ooit heb ik de schrijver Gerrit Krol met gebogen hoofd achter z'n vrouw aan zien hobbelen ter ere van het Boekenbal. Krol boog, want zijn echtgenote droeg als enige een blote-armen-jurk waaruit haar vijvenvijftigjarige vel een wel heel definitief vonnis velde; nooit meer kon ik Gerrits liefdespoëzie serieus nemen dat is, ik weet 't, heel kinderachtig van mij.
Je hoorde Gerrit 's middags in de badkamer nog tegen zijn liefste zeggen: "Je ziet er prachtig uit duif!" Men wil op sommige momenten de stemming niet bederven; noem 't genegenheid.
Maar nu en hier verkruimelde zijn adoratie; hij liep voor gek achter een vrouw die voor gek liep en zich getracht had glamorous voor te doen maar bejaarder dan noodzakelijk tevoorschijn kwam.
Les één, dames; heb respect voor Uw leeftijd.
Zij die met gratie haar ware leeftijd erkent buigt naar de Schepper en verdient onze meest hoofse buiging. Mevrouw Krol verdient ons aller medelijden en dat heeft vooral Gerrit niet verdiend.
't Belangrijkste is heur geur. De meeste vrouwen van mijn leeftijd smaken in de mond naar mosachtige bacterieafzettingen; ik word daar niet opgewonden van. De ideale vrouw ruikt altijd lekker op een verleidelijke manier, alsof je ook haar ongewassen oksels zou willen likken.
Zelfs ben ik bereid haar 's morgens te kussen.
Dat ideale zit ook in haar ogen, dat ik aan Juffrouw zien kan dat ze om me lacht omdat ze m'n grapje vatte. Met de huidige stand van het onderwijs mogen wij dankbaar zijn voor ieder begrip.
De ideale vrouw zegt geen domme dingen over politiek, ik bedoel dus geen gebabbel als 'Ik ben principieel tegen oorlog' en zo meer.
De ideale vrouw vrijt met me als ik down en out ben van de coke, drank of spleen. Ik zal sterven op straat, hoewel zulks oncomfortabel is. Dan zal ik haar niet meer zien, want alleen in opperste verlatenheid is de pijn die ik van binnen voel te dragen. Maar als ik me dan toch tot die tijd behelpen mag met 'de ideale vrouw', dan heet ze misschien wel Suzan en heeft de wereld bereisd. Haar is bekend hoe infaam de muzelman van nature met het zwakke geslacht omgaat.
Maar haar is ook bekend hoe tolerant Afghanistan twintig jaar geleden nog was vergeleken met de omringende moslimlanden. Soms snurkt ze, maar van haar is 't te verdragen.
Zij is een egocentrisch monster, maar gut, wat kun je met haar lachen. Was ze maar hier. Ik mis haar en ik mis haar niet, maar toch vooral 't eerste. Ze woont maar zestienduizend kilometer ver weg.
Waarom uitgerekend zìj?
Dat komt omdat ze me kust alsof ik thuis kom, alsof ik bij haar hoor, omdat ze lacht alsof ik me niet uitsluitend te weer hoef te stellen tegen een samenzwering van kwaadaardige imbecielen, omdat ze minstens zo dronken wordt als ik.
Als ik haar stem aan de lijn krijg, krijg ik een stijve, soms. Dan vervloek ik de sadist die ons mannen zo weerloos maakt. Ze is het meisje dat ik zou moeten beschermen, de vrouw die mij om haar vinger windt en bovenal... onverstoorbaar.
Ik geef haar een knipoog alsof ik zeggen wil: "Ik heb je lief!"
Zij spreidt demonstratief haar benen.
't Is een smakeloze vertoning.
Ik hou van haar en het zweet breekt me uit.