Ik ben voor de oorlog in Irak én voor de vrede

door J.P. Guépin

Ik ben voor de oorlog. Dat moet je niet schreeuwen tijdens een vredesdemonstratie. Maar het idee is niet slecht. Wie voor een oorlog is, hoopt op de overwinning van zijn partij en de overwinning heet vrede.
        President Bush heeft het einde van de oorlog in Irak afgekondigd; dus is er daar vrede wat dat betreft; niet natuurlijk wanneer het om het instellen en handhaven van recht en orde gaat - maar de beschietingen en bombardementen hebben hun doel bereikt.
        Het is vrede, voorlopig. De Amerikanen willen misschien een andere oorlog beginnen, maar Irak is klaar. Gewonnen. Proficiat.
        Ik vind wel dat Irak de verkeerde vijand was, het was een racistische (panarabische) socialistische (de rijkdomemn van het volk zijn het eigendom van de heersende klasse) staat, maar toch een lekenstaat, zoals Turkije, Syrië en Egypte. Wel een moslimland maar geen moslimstaat.
        Wij westerlingen willen niet toegeven dat wij in staat van oorlog verkeren met een paar miljard islamieten, die kerk en staat niet mogen scheiden, en al vijftienhonderd jaar oorlogvoeren tegen alle ongelovigen, soms wat meer (de Turken werden pas in 1686 bij Wenen verslagen) soms wat minder, minder in de maar net voorbije koloniale tijden toen ze door apathie overmand geloofden dat het de wil van Allah was dat de westerlingen de baas waren. Niet alle moslims zijn even gevaarlijk maar je kunt daarom nog wel van moslimterrorisme speken als alle terroristen moslims zijn, en geen communisten, katholieken, jazelfs geen blanken in hun rangen tellen. Maar je mag niet discrimineren op grond van godsdienst. Daarom heet het strijd tegen het terrorisme, en niet strijd tegen het moslimterrorisme, daarom spreken we van allochtonen, eventueel van kut-Marokkanen, maar wordt ons de mond gesnoerd als we spreken van kut-mohammedanen, want dat is verboden door de wet. Discriminatie op grond van Godsdienst mag niet, op grond van groepen wel: kut-intellectuelen, kut-bejaarden, kut-arabieren.
        Na de oorlog werkten hier gastarbeiders uit Griekenland, Italië, Spanje en Portugal, dat waren evengoed allochtonen, maar nu merk je niets van ze. Ze zijn naar huis of opgenomen in de bevolking omdat ze niet verplicht zijn ons te haten en te minachten.
        Saddam was een tiran, maar zo zijn er wel meer. Dat kan niet de reden zijn om hem aan te vallen. Dus het zal wel om de olie gaan; oliedom toch?
        Wat ik dom vond dat waren de resoluties van de Veiligheidsraad die Irak verplichtten zijn massavernietigingswapens te vernietigen. Zulke bepalingen deden mij denken aan het Verdrag van Versailles. Hitler stond op uit die vernedering. Ik vond dat het Iraakse volk vernederd werd door die komedie van her en der ronddwalende paaseieren zoekers, en een andere keer wil ik wel eens over de practical jokes van Saddam vertellen. Hij werd een pestkop uit vernedering. De Amerikanen moeten die gevaarlijke wapens maar eens vlug vinden, hij had ze wel.
        Het spel liep zo: Saddam zegt dat hij zich aan de resoluties van de Veiligheidsraad houdt, en laat om de zoveel tijd iets vinden, dat hij niet hoort te hebben. Laten we nog eens dreigen, dan bindt hij wel in, totdat hij zich gehoorzaam meldt en als oorlogsmisdadiger in Den Haag berecht kan worden. Zomaar. Ik vond dit een links spel. Het deed mij denken aan de Spaanse rechter die besloot dat Pinochet berecht moest worden.
         Pinochet! die door de helft van de bevolking als redder des vaderlands wordt geëerd, wiens contrarevolutie dankzij wiens beleid op grond van adviezen van Amerikaanse economische adviseurs, van Chili een welvaartsstaat heeft gemaakt, die het zich kon veroorloven dat de communisten president Hönnecker welkom heetten.
        Dat dolgedraaide België heeft een wet aangenomen waardoor ze daar iedereen van genocide kunnen beschuldigen; eerst Sharon, nu weer Bush. Het Internationale Strafhof in Den Haag is onze nationale schande, want volkenrecht is overwinnaarsrecht.
        De standpunten waren dus verkeerd verdeeld, en de linkse mensen, die elke strafexpeditie tegen een dictator moeten toejuichen, hebben zich door daar tegen te zijn in de hoek van de vrienden van Saddam gemanoeuvreerd. Frankrijk, Duitsland en Rusland hebben zich tegen de oorlog verklaard. De Verenigde Staten hebben besloten Duitsland te ignoreren, Rusland te vergeven, en al hun toorn over het enge hoofd van Chirac te gieten, omdat hij beloofd had zijn veto in te zetten.
        Chirac is daar in eigen land populair mee geworden, maar behalve dat: wat dacht hij te bereiken? Dat Bush zou inbinden, dat de Amerikanen zouden verliezen en een lesje zouden leren, net als eertijds in Vietnam? Daar zouden de moslims brutaal van geworden zijn. Nu zijn ze koest.
        Het is nu voor de tweede keer duidelijk geworden: niemand kan tegen de electronische wapens van Amerika op, niet alleen omdat de slimme bommen zo precies kunnen mikken - het blijven domme verwoestingen - maar omdat ze de verbindingen van de vijand vernietigen. Je bent een tankbestuurder, je wilt je commandant vragen waar je naar toe moet en de telefoon gaat nog niet over of je hebt een bommenwerper op je dak.
        Nu is Chirac opeens geschrokken, nu praat hij over opschorten van het embargo ook zonder besluit van de VN, en intussen gaan die rare snuiters uit Frankrijk, Duitsland en België (met de kleuter Luxemburg) vergaderen over een eigen Europese vredesmacht, met eigen Europese wapens, en hetzelfde edele doel: wederzijdse bijstand als een van hen wordt aangevallen. Door wie? Het zijn, zoals een hoofdartikel van de Times het uitdrukt, Toy Soldiers, tinnen soldaatjes.
        Het blijkt dat onze ridders van de legaliteit een doodgewone reden hadden om Saddam in het zadel te houden: oliebelangen, leningen voor de aankoop van militair materiaal, die ze kwijt zouden raken of niet terug betaald zouden zien als Saddam gevallen was. Goede hemel; onderdelen voor de Mirage! Ze werden tot januari via de Al Tamoor Trading Co in Dubai het land in gesmokkeld, vertelde The Washinton Times van 7 maart al. Verouderd spul, dat de lucht niet in is geweest.
        Op 27 april openbaart de Sunday Times dat in de puinhopen van het ministerie van buitenlandse zaken in Bagdad verslagen zijn gevonden van geheime gesprekken tussen de Franse ambassadeur bij de VN en Powell.
        Le Monde zit er mee in. Op 5 februari stelt de krant nog de Amerikaanse uitdaging tegenover de internationale legitimiteit van de VN, maar op 23 april luidt de kop van het hoofdartikel 'Irak: les fragilités des position françaises', 'breekbaar' omdat Frankrijk in het Verenigd Europa van 25 leden niets meer te vertellen zal hebben, omdat het de macht in de Verenigde Staten naar de Mid West verschuift, zodat er nooit meer een lieve Clinton komt.
        Chirac wil, net als de Russen, voorkomen dat de schulden van Irak worden kwijtgescholden. Laat de Irakezen doorgaan met voor Saddam te betalen. Die schuldenkwestie werd door de Club de Paris geregeld. Weg met die club dus. Zo nemen de Amerikanen ons alweer een links standpunt af: kwijtschelding van schulden.
        In Nieuw Zeeland vinden ze het verkeerd dat de Veiligheidsraad nu buitenspel is gezet, want de nieuwe vijanden zijn Amerika en China; Europa telt niet mee en Nieuw Zeeland zit in het Aziatische verdomhoekje.
        De Arabieren zijn weer eens ingeschuchterd, Syrië is zo mak als een lam, in Iran wordt gepraat over een referendum om de banden met de VS weer aan te halen.
        Amerika vindt het welletjes en gaat zijn troepen van 130.000 man terug brengen tot 30.000, en laat de rest over aan de coalitie van gewilligen, zoals het Handelsblad ons neerbuigend noemt: Italië, Spanje, Ukraïne, Denemarken, Albanië en ons eigen landje. De opperbevelhebber van het Noorden wordt een Pool, Bagdad blijft Amerikaans, het Zuiden wordt beschermd door de Britten, en de dappere Denen mogen daar ook een commandant leveren.
        De VN staat te dringen om humanitaire hulp te bieden, iedereen is er als de kippen bij om dankbaarheid van de Irakezen te oogsten, omdat ze tegen de oorlog waren en voor de vrede! Dat wordt weer een orgie van bureaucratie en corruptie.
        Waarom gaat het mis, als het mis gaat? Omdat de Sjiieten de sympathie veroveren (zoals oorspronkelijk de christenden dat deden) door de ziekenhuizen te bezetten en van daar uit voedsel uit te delen. Omdat de Irakese ballingen niet welkom zijn - dat is een ernstig bezwaar tegen het verlenen van politiek asiel: als de vijand weg is zijn ze nog niet welkom in eigen land! Ze worden als deserteurs beschouwd en ze begrijpen er niets meer van.
        Omdat de Sjiieten niet begrijpen wat democratie is. Zij denken: bij vrije verkiezingen krijgen wij de meerderheid, dan richten we toch een islamitische staat in? Nee, het kenmerk van de democratie is tolerantie van minderheden.
        De moslims in Algerije stichtten meteen een islamitische staat toen ze de verkiezingen gewonnen hadden. Er was een militaire coup voor nodig om hun macht ongedaan te maken, en nu pleegt het FIS de meest verschrikkelijke terreuraanslagen op het platteland.
        En omdat Arabieren zich niet aan afspraken houden. Arafat moet een minister-president naast zich dulden, maar houdt zich niet aan het vredesplan door een eigen nationale veiligheidsraad in te stellen, die aan hem verantwoordelijk is.

J.P. Guépin

Drietaligheid door J.P. Guépin
een uitgave van Uitgeverij Voltaire, 's-Hertogenbosch

Latijn voor de geleerden, Frans voor de hogere kringen, Nederlands voor de rest: dat is drietaligheid.
    Het samenspel van deze drie talen in de Lage Landen is nog nooit uitgezocht. Toch is de drietaligheid op alle gebieden van het Nederlandse culturele leven van belang: men sprak Latijn op de collegebanken, een mengelmoes van Frans en Nederlands in de salons en de officieren gaven in het Frans bevel aan hun soldaten. Humanisten praalden met Latijn in brieven aan hun intieme vrienden, nonnen lazen de bijbel in het Nederlands. Maar hoe komt het dat het Duits en Engels geen vergelijkbare positie innamen?
    Guépins vraagstelling verrijkt het gebied van de Nederlandse cultuur, maar de Nederlandse literatuur in het Nederlands komt er dan wel bekaaid van at. Och, onze verzonnen Nederlandse teksten stelden tot voor kort toch al niet zo veel voor.
    Erasmus is onze meest beroemde schrijver in het Latijn. Het buitenland interesseert zich voor ons erasmiaans tolerante humanisme, dat met Latijn begon. Maar als het Frans na 1700 het Latijn gaat verdringen als universele taal, tellen de Nederlanders niet meer mee, want ze kunnen nier op tegen het Frans van het hof en van de Parijse salons. De filosoof Hemsterhuis schreef in het Frans en werd alleen beroemd bij de Duitsers.
    Guépin heeft een lemma gewijd aan alle dode Nederlanders die in zijn boek genoemd worden en de meeste stromingen van bondige uitleg voorzien. Het registerdeel is daardoor even dik geworden als het tekstdeel - en even vermakelijk.