Mail...
door
Ebru Umar
Een
set-up of een noodkreet? Vele gekken weten mij te vinden, en wie zegt dat dit
mailtje inderdaad een noodkreet is van een in Nederland geboren getogen en
opgeleid meisje van Turkse afkomst?
Elke porie in mij wil dat het fake is. Elke haar op
mijn lichaam gaat recht overeind staan. Alle woede- en agressieregisters gaan
open. Diep in mijn hart weet ik dat elke letter die dit meisje mij geschreven
heeft waar is:
'heel veel vrouwen in onze cultuur worden beperkt in hun keuzevrijheid.
momenteel vecht ik ervoor. ik heb het erg moeilijk. de vrouw wordt onderdrukt
in onze cultuur. het is taboe. ik ga me later zeker inzetten voor de
onderdrukte vrouwen. de dingen die ik meegemaakt heb... mensen hebben het wel
eens over gematigde moslims. dat dacht ik ook van mijn ouders.'
Ze wordt onderdrukt, mentaal en fysiek.
Ze wordt geslagen, door haar familie en zwagers.
Ze mag geen mening hebben, ze moet luisteren naar haar oudere zussen, broers,
ouders en zelfs zwagers.
Ze moet zich naar de familie schikken, wat zij wil, voelt en denkt telt niet.
Het meisje schrijft verder over mentale en fysieke onderdrukking van vrouwen
binnen de Turkse gemeenschap waar zij deel van uitmaakt. Niet alleen worden ze
onderdrukt door de mannen, maar zelfs door vrouwen. De groepscontrole is groot,
het klikgedrag ook, en de rijen worden gesloten voor pottekijkers. Dit meisje
studeert medicijnen in de randstad, en woont op een kamer met haar zus. Het
meisje is 23, haar zus wat ouder, ze delen een kamer. Het is niet
onbegrijpelijk dat ze een kamer voor zichzelf wil. Als ze dit aan haar ouders
vertelt, breekt de hel los: 'Waarom? Je woont toch al op jezelf, met je zus?
Een eigen kamer, dat hoort niet in onze cultuur. Heb je soms een vriend, je
bent toch nog wel maagd? Je blijft bij je zus, die moet je controleren. Familie
gaat voor individualiteit, voor je eigen wensen, en vooral boven eigenbelang.
Je hebt geen eigen wil, de wil van je ouders is jouw wil, jouw wet. Je moet
gehoorzamen. Turkse meisjes mogen niet op kamers, en je mag blij zijn dat jij
met je zus samen op kamers mag. We laten je niet met rust, ik breek je benen,
we verstoten je.'
Wat moet je met zo een mailtje? Kop op kind? Laat je niet gek maken, ga je
eigen weg? Verhuis naar vriendinnen? Trek in bij je vriend?
Ik besluit met haar af te spreken. Ik verwacht een klein onzeker meisje, en als
een lange hippe en mooie dame verschijnt, die fier en pienter uit haar ogen
kijkt, breekt mijn hart nog meer: hoe is het mogelijk dat zo een vrouw met man
en macht klein gehouden wordt? Ze straalt levenslust en kracht uit, ze is nog
jong, maar het staat op haar voorhoofd geschreven: hoe lang houdt ze dit leven
nog vol?
Uiteraard spreekt ze vloeiend en accentloos Nederlands. Ze heeft een
Nederlands-Turkse vriend, dat mag niemand weten. Haar vriendinnen op de
universiteit zijn Turks, ze heeft weinig Nederlandse vriendinnen. De dames
controleren elkaar, erg benauwend vindt ze dat. Het maaiveld wordt zo niet
alleen door mediterrane sukkels maar ook door getemperde secreten gekoesterd.
De vrouwelijke solidariteit op z'n serpents: 'ik mag het niet, dus jij ook
niet.' Ze vertelt dat ze één vriendin heeft die ze vertrouwt.
Wat een leven.
Maar dat is nog niets. Ze vertelt dat haar hele familie haar veracht, omdat ze
zelfs durft te overwegen haar eigen wil, die momenteel niets anders is dan het
bewonen van een eigen kamer, boven de wil van haar ouders en dus de gehele
familie plus aangetrouwde familie durft te stellen.
'Ja maar ik ben toch een individu? Ik houd van jullie, maar heb rust nodig om
te studeren.'
Dat studeren doe je maar op de universiteit. Het meisje vertelt een hoop
hemeltergende dingen. Zussen die elkaar controleren. Broers die alles mogen.
Ontmaagden die met ooms trouwen. Neven die worden geïmporteerd. 'Erge
dingen' die kunnen gebeuren. Erge dingen? Ik ben een meisje met een bord voor
mijn kop, en in dit geval een zelfgekozen betonnen blok. Ik wil niet weten wat
met 'erge dingen' bedoeld wordt. 'Ja moord, Ebru.'
Ik kan niets voor haar betekenen. Wat kan ik voor haar betekenen? Ik kan alleen
maar luisteren. Wanneer zullen mensen toch begrijpen dat er maar
één wij is: de samenleving. Ouders zetten je op de wereld, en hoe
je het ook wendt of keert: ouders sterven en jij blijft over. Hoe
egoïstisch is het van ouders om te verwachten dat je kinderen tot aan je
dood volgens jouw opgeheven vingertje zullen leven? Hoe egoïstisch is het
om je kinderen willens en wetens buiten de Nederlandse samenleving te houden?
Studeren is slechts gebruik maken van een faciliteit, maar ook de basis voor je
toekomst. Studeren is het vormen van je 'Ik', het ontwikkelen van je
individualiteit, om ervoor te zorgen dat 'later' niemand, NIEMAND, over je heen
zal lopen. Maar dat over je heen laten lopen, is een allochtoons gebruik. Het
'wij' van de gemeenschap staat ver boven het 'zij' van de samenleving.
Het meisje vertrekt weer. Het is een slim meisje, haar studie staat voorop. Zo
was ik niet, alles kwam mij aanwaaien, en vooral tijdens mijn studie gold maar
een ding: het hier en nu.
Wat kan ik voor haar doen?
Weken later komt er een mailtje. Het gaat slecht met d'r. Ze is aan een pot met
slaappillen gekomen. Maar haar vriend had het ontdekt. De tranen klinken uit de
mail als ze vertelt hoe haar zus omgaat met haar wensen: 'tja zo is onze
cultuur kunnen we niks aan doen.' Hoe kan iemand nou zo simpel denken, vraagt
ze zich af. Als ze haar zus verteld dat dat dus een zeer stomme achterlijke
cultuur is, barst de bom: 'je hebt geen respect meer voor je ouders'
Het meisje wil een eigen kamer. Het meisje wil rust. Het meisje wil haar eigen
individualiteit ontwikkelen. Het meisje wil haar eigen keuzes maken. Het meisje
wordt daarin van alle kanten belemmerd.
Belemmerd door sukkels, achterlijk idioten die ook mijn mailbox weten te
vinden:
he stink turk je moeder heeft een snor daar erger ik me aan.
erger ij je aan hoofddoekjes ik er erger me aan die
kutkop van jou
en aan die vieze wallen onder je ogen die zijn
groter dan die van wim kok
wat denk je te bereiken e kanker mongool.
YOU BETTER BACK THE FUCK UP FOR I SMACK YOU THE FUCK
UP.
TROUWENS IK MOEST EEN PAAR KEER OVER MIJN NEK GAAN
TOEN IK DIE LELIJKE KUTKOP
VAN JOU ZAG BIJ B&VD. ALS IK JOU WAS ZOU IK HEEL
SNEL EEN BURKA OVER DIE LELIJKE
ROTKOP GAAN TREKKEN E STRONTTURK. JE BENT EEN SCHANDE
VOOR DE TURKEN
vieze kanke hoer dat ben ij hou je behaarde dikke tieten uit het zicht.
en ga je snor weg scheren. kanker mongool.
ik hoop dat je de kanke krijgt in de kont.
met je vieze lelijke smoel ga wat aan die wallen
onder je ogen doen e lelijke kanke turk
jou moeder heeft ook een snor, hoe ik dat weet ik heb
er in de kont geneukt.
binnenkort kom ik je snor weg scheren.
kanke drol dat je er rondloopt.
bos en lommer was het toch? goed om te weten.
Ik kijk uit naar het bezoek van deze Rachid Montana, een of andere laffe rat
die schuil gaat achter het emailadres Maka_veli187@hotmail.com . Deze sukkels doen mij allang
niets meer. Ze bewijzen voor mij alleen dat ik, en dat meisje gelijk heb.
Allochtonen kennen maar een 'wij' en dat is hun wij. En iedere
afwijkende gedachte, of individuele mening, moet terstond gesmoord worden.
Hoewel ik dit heerschap ook anno 2004 nog met liefde laat deporteren, denk ik
dat het tijd wordt dat Verdonk zich 'ns met justitie gaat bemoeien. Want
meisjes die willen studeren, moeten dat kunnen, zonder bedreigingen vanuit
'hun' gemeenschap.
Ebru Umar
