Het Calimero complex van Mohammed Benzakour

Ik moet erboven staan maar dat doe ik niet. Ik kan er niet boven staan want in het diepst van mijn gedachten ben ik een temperamentvolle mediterrane vrouw. Het Amerikaanse gezegde: "Hell hath seen no fury like a woman scorned" is op mijn lijf geschreven. Vrijwilligers die dit gezegde voor mij op een tegeltje willen borduren, kunnen zich melden via de e-mail

Dan hang ik het op boven mijn deur als een soort van waarschuwing: 'betreden op eigen risico'.

Deze keer is mijn toorn gewekt door de grootste onbenul van het allochtone schrijversgilde dat Amsterdam bevolkt. Mohammed Benzakour, ex-mister Volkskrant, of was het toch Groene Amsterdammer??

Eerlijk is eerlijk: ik weet weinig van deze meneer. Ik heb namelijk een enorme hekel aan hoofdredacteuren die Marokkaanse, danwel anderszins allochtone columnisten de functie van excuustruus of troetelturk geven. Omdat ze 'zo mooi met de taal omgaan' of 'spelen met zinnen, emoties en woorden, zo multiculti'. Bij voorbaat mijd ik hun columns. Hetzelfde geldt voor alle uitgevers, die zonder uitzondering Marokkaanse en andere niet Nederlandse auteurs omhoog katapulten. Jaloe zie mijnerzijds? Nou nee. Ik zie geen enkele reden waarom een manuscript mijnerzijds geweigerd zou worden, maar de uitgevers moeten nog even geduld hebben. En hoewel ook ik mijn prijs heb, is er geen hoofdredacteur die zich mij in de functie van troetelturk kan permitteren. Aan mijn naam en lijf geen polonaise.

Mohammed Benzakour meent mij te pas en te onpas aan mijn afkomst te moeten herinneren. Elke keer als hij mij tegenkomt, roept hij heel hard, zodat vooral iedereen het kan horen: 'zij is de dochter van die Turkse artsen'. Ebru-PR ten top, dank je Mohammed, maar je bezorgdheid dat ik mijn afkomst zou vergeten of verloochenen, is geheel niet terecht.

Misschien twijfelt hij aan mijn verstandelijke capaciteiten. Ik ben tenslotte een vrouw. Maar echt, ik weet dat mijn ouders uit Turkije komen, dat er Turks bloed door mijn ad'ren stroomt en dat ik pas op latere leeftijd –toen ik 12 jaar was precies te zijn- het Neerlands staatsburgerschap op papier heb verkregen. Ik ben in het Westeinde ziekenhuis in Den Haag geboren "Twee grote ogen" zoals mijn vader zei, en een Turkse 'Hoca' (een geestelijke) heeft mij volgens goed Turks (Islamitisch??) gebruik mijn naam 'ingefluisterd'. Ik heb - bij gebrek aan een tuin- leren lopen in het Rozarium in Den Haag. Ik schaam mij niet voor mijn afkomst. Waarom zou ik?

Zoals Beau van Erven Dorens ooit ergens zei: 'Waarom zou ik schoppen tegen het milieu waar ik vandaan kom? Dat heeft mij veel meegegeven en me gevormd tot de persoon die ik ben'.

Maar Benzakours opmerking gaat natuurlijk om iets heel anders. Ik pas niet in zijn hokje van 'arme kansloze gediscrimineerde, gecriminaliseerde onderdrukte gastarbeidersdochter': mijn ouders zijn arts. Ik heb mijn positie in deze samenleving niet te danken aan mijn beroepsallochtoon-zijn, iets waar Benzakour niet over kan meepraten.

Kortom, Mohammed Benzakour verwijt mij dat ik mij niet wentel in de warme deken van het allochtonaat. Dat ik er voor pas in een hokje gestopt te worden. Hij verwijt mij dat ik de grote leugen dat allochtonen allemaal ziek zwak en misselijk zijn, niet ondersteun. En ook dat ik hun luidruchtige opeisen van allerlei 'miskende rechten', niet ondersteun. Benzakour weet natuurlijk ook dat hij het nooit 'zover' had geschopt als hij gewoon Kees de Wit had geheten. Benzakour heeft zich zijn troetelturk/ recalcitrante K-marokkaan-status lekker laten aanleunen. Hij weet dat hij nu een probleem heeft: de ware Mohammed Benzakour is opgestaan. De Mohammed Benzakour die zich na zijn ontslag wegens plagiaat blijft uitgeven voor Volkskrant-schrijver. De man die overigens toegeeft in Nederland zelf nog nooit gediscrimineerd te zijn 'vanwege persoonlijke gelukkigheden'. De man die vindt dat de bezuinigingen op onderwijs specifiek gericht zijn tegen 'zielige allochtonen'. Want volgens Benzakour kunnen de ouders van typen als ik een studie gemakkelijk betalen en worden slechts de allochtonen zonder geld van dit beleid de dupe. Hoe zit het dan met 'zielige niet-allochtonen' zonder geld, Mohammed?

Hoe vaak zal hij nog bij Barend en Van Dorp mogen aanschuiven nu hij publicist-af is. Wat nu? De barricaden op, gelukkig is daar de AEL, en laten we wel wezen: een slechtere persvoorlichter dan de AEL nu heeft, is moeilijk te vinden, dus ik denk dat Benzakour een goede kans maakt.

Het leiderschap van die club vergt echter andere capaciteiten Mohammed. Maar vrees niet, ik heb wel wat beters te doen. Ik houd namelijk van Nederland. Ik weet waar mijn loyaliteit ligt. Ik heb mijn centjes altijd al eerlijk en oprecht verdiend. De drie lijken in mijn kast worden gedoogd in Amsterdam: een illegaal dakterras –legaal aangelegd-, een zwarte werkster –een legale Marokkaanse dame met hoofddoek-, en 2 parkeervergunningen –het legale genot van het kapitalisme ja-. Ik betaal met liefde 52% belasting, hell zelfs die verkeersovertredingen betaal ik lachend. Ik heb een ambitie die ik vorm geef. Ik ben niet gefrusteerd of teleurgesteld door zaken die 'een ander' mij aangedaan heeft. Ik neem mijn eigen verantwoordelijkheid en ik geloof in mijzelf. Het leven is een keuze en ik accepteer de consequenties. Niet omdat mijn ouders arts zijn. Maar omdat ik een zelfstandig individu ben. En ik heb geen excuus in de vorm van geloof (Islam), demagoog (Abou Jahjah) of vijand ('zij, de samenleving') nodig om mezelf te zijn. Een Nederlands individu met Turkse ouders. In Nederland opgeleide artsen. Ik hoop dat je genoten hebt van je '15 minutes of fame' Mohammed, ze waren je slechts gegund op basis van je allochtoon zijn. Je hebt ze verkregen en eigenhandig verkloot zonder eigen inspanning. Party's over.

Vorige column Ebru Umar