Prioriteiten
door
Ebru Umar
Ik ben altijd erg blij
dat ik een bijdrage mag leveren aan onze landelijke schatkist. Vooral als mijn
bijdrage leidt tot vredesmissies naar Liberia, hogere salarissen voor de
publieke omroepbazen en rijdend OV. Je weet nooit waar dat allemaal goed voor
kan zijn. Om maar te zwijgen over de toegevoegde waarde die mijn bijdrage
levert aan de uitbreiding van ons wegennet, het verkorten van de wachttijden in
de zorg of de oplossing voor het lerarentekort.
Je zou bijna vrijwillig meer betalen. Gelukkig gebeurt dat ook regelmatig,
hoewel de definitie van vrijwillig voor interpretatie vatbaar is. Maar toch,
het toppunt van genot, is de kans om naast wegenbelasting, bijtelling en
parkeervergunning, een extraatje voor het autobezit aan Remkes' medewerkers toe
te schuiven.
Zeker als die medewerker een verzuurde wannabe blonde god is, in een echt
politieuniform, vragend naar je autopapieren en rijbewijs. Dit omdat hij je wil
bekeuren omdat je –zoekend naar een parkeerplek voor je huis- zonder
autogordel rijdt. Wijzend naar je huis waar de autopapieren liggen, zie je zo'n
diender denken: 'had ik ook maar een vak geleerd.' Kan hij ook niets aan doen.
Uit medeleven accepteer je de bon en als hij zich midden in je zin omdraait en
zonder gedag te zeggen wegloopt, denk je 'zeker ruzie gehad met zijn vrouw' in
plaats van 'lullig voor je, zo'n witte golf met rode en blauwe strepen. Is dat
zwaailicht echt?'
Maar een parkeerbon krijgen omdat je geld haalt om de parkeermeter te vullen
gaat wel erg ver. Zoiets kan alleen een vrouwelijk politiepakje bedenken.
Ik geef toe, het is een beetje vreemd om geldloos te parkeren op de PC
Hooftstraat. Het klinkt al wat geloofwaardiger als het het Mercatorplein of in
de Bijlmer zou zijn. Maar daar kom ik nou eenmaal zelden. Zeker niet op
koopavond en zeker niet als ik naar de traiteur wil. Maar ook ik loop wel'ns
geldloos op straat. En moet dus geld pinnen, danwel meer afrekenen bij het
betalen om aan contanten te komen.
Maar de parkeergestapo houdt er een rare redenering op na:
- U heeft een auto, u bent verantwoordelijk voor de gevolgen van het hebben van een auto.
- Mevrouw, ik heb geen contanten op zak. Dus voor alle duidelijkheid: wilt u mij een bon uitschrijven voor het niet op zak hebben van contant geld of kan ik even geld halen?
- U moet eerst een parkeerkaartje trekken en dan pas mag u geld halen.
- Maar ik heb geen contant geld op zak, ik moet hoe dan ook even geld halen. Ik kan naar de pinnautomaat maar dan moet ik dubbel staan op de stoep of elders m'n auto zonder te betalen neerzetten.
- Als u nu geen parkeerkaartje haalt, krijgt u een parkeerbon van me.
- Plaatst u 'm even netjes onder de ruitenwisser dan?
Op naar de traiteur. Natuurlijk ben ik
blij dat ik heb mogen bijdragen aan het behalen van het bonnenquotum van deze
dame. Maar oog om oog: het is tijd voor een bezwaarschrift.
Rekent u mee? Ik krijg een standaardantwoord op dat bezwaarschrift maar heb
toch weer een ambtenaar aan het werk gezet. Toch minimaal 100 euro aan fte's,
om van de administratie en overige overhead maar te zwijgen. Maar ik ben boos.
Dus een beroep tegen de beschikking zit er dik in. Weer 100 euro aan ambtearen,
plus administratie en overige overhead. Boos? Ik ben pissig. Ik laat'm
voorkomen. Mag hopen dat ik dan eindelijk 'ns op 1000 euro zit.
Toch wel leuk, de staat voor meer dan 1000 euro op kosten jagen voor een lullig
en onterecht parkeerbonnetje. Goed om te zien waar mensen die van ons
belastinggeld betaald worden hun prioriteiten hebben liggen.
Maar ik kan dit nog stukken beter. Ik ben benieuwd hoe Remkes over deze kwestie
denkt.
Die traiteur was dus niet duur. Maar die bon wel. Voor de staat der
Nederlanden.
Ebru Umar
