Een opgewekte Grunberg
door
Ebru Umar
Ik ben ernstig verliefd
en ik kan er niets aan doen. Op een man die totaal niet mooi is, maar
wát staat hij zwoel op al zijn persfoto's. Een man die van mijn hele
bestaan geen weet heeft. Dat laatste is the story of my life. Met dien verschil
dat deze man in ieder geval geen kinderen heeft, vrouw weet ik niet, maar ach,
een man als hij heeft ongetwijfeld dertig supermodels achter zich aanlopen. Ik
zei het al, the story of my life.
Tijdens mijn vakantie ontglipte mij al de zucht dat ik met hem zou willen
trouwen, een opmerking die tot een enorm gegniffel leidde bij mijn reisgenoten:
'Lijkt me een prima plan, ik weet alleen niet wat voor kindjes daaruit zouden
komen,' zei Paul.
'E, da's toch wel een totaal ander verhaal dan de Blonde God,' zei
Ingeborg.
'Ik wil een harem, daar passen vier mannen in, en hij maakt het vierspan
compleet.'
'Eh… ik ken er bij deze twee, wie zijn die andere twee dan?
'BLEEP! Maar deze kan écht schrijven,' verzuchtte ik. 'En hij is zo
heerlijk fatalistisch en depressief. Daar kan ik mee praten, dat weet ik
zeker.'
'Zijn laatste roman in de hemel ingeprezen,' wist Paul te vertellen. 'Hij heeft
zichzelf overtroffen volgens zowat alle recensenten en kan alleen nog onder een
pseudoniem schrijven.'
'Ach recensenten zeiken altijd, en een boek schrijf je niet voor een recensent.
Hij kan nog jaren mee. Bovendien, zijn pseudoniem vind ik toch ietsjes minder
dan the real thing.'
'Is dat zo? Hij gaat tv doen, bij de VPRO.'
'Oeeeee…. net zo zwoel als de tvgidsreclame mag ik hopen.'
Terug in Nederland is het eerste wat ik aanschaf 'De Joodse Messias'. Tijdens
de vakantie heb ik kennis gemaakt met zijn pseudoniem, en heb ik mijn mening
over Marek van der Jagt herzien. What's in a name: Marek is óók
briljant. En mijn bewondering gaat bijkans door het plafond als ik zie dat
zowat ál zijn boeken bekroond zijn. Terecht. En ongelofelijk.
De kritieken die ik gelezen heb, beloven inderdaad veel goeds. Toch ben ik
aangenaam verrast als ik eraan begin. Geen recensent die vermeldt dat het een
vrolijk boek is! De toon is meer dan opgewekt, geen depressie, niets dramatiek.
Gewoon opgewekte tegemoedtreding van het noodlot. Daar valt immers toch niet
aan te ontkomen. Feitelijke zinnetjes, vrolijk verpakt. En modern ook:
je-weet-wel-wie komt ook voor in de boeken van Harry Potter. Absurde mensen
gepresenteerd als vanzelfsprekendheden, wat ze natuurlijk ook zijn.
Diezelfde avond zie ik de televisiedominee. Hmm… doe mij maar de reclames
van de telefoongids. 'Ik ga een taxi bellen.' Of 'Geen voorrijdkosten'. Mijn
fantasie koppelt mooie scenes aan die teksten… Toch moet de
televisiedominee een tweede kans krijgen. Al was het alleen maar omdat die
opnames ongetwijfeld achterlijk lang geduurd zullen hebben. Deze week kijk ik
weer.
Er is alleen één ellende met boeken van Grunberg: je leest ze
uit. En dan zit je zonder. Daarom doe ik langzaam met de Joodse Messias. Xavier
ligt nu, besneden en al, met een verpakte mummie voor zijn eigen voordeur. Te
kermen. Hij bloed bijkans dood. Ik laat 'm daar nog lekker even liggen.
Grunberg deed immers ook niet zuinig met het uitweiden over deze dramatische
gebeurtenis. Hij bleef zelfs erg opgewekt. Dus ik ook. En Xavier overleeft het,
weet ik al van echte recensenten. En Grunberg ook. Gelukkig maar.
Ebru Umar
