100
door
Ebru Umar
In mijn 100ste column
kan ik niet anders dan één conclusie trekken: geen column brengt
wat je ervan verwacht. Ook deze niet. Wilde ik groots uitpakken met deze
'verjaardag', immers wie had 99 columns geleden gedacht dat ik nog zou
meemaken, haalt de consternatie rond column 99 me in. Een duffe column, op een snikhete
zomeravond geschreven omdat er weer 'ns publieke omroepgelden besteed werden om
Marokkanen ongefundeerd zwart te maken. Uiteraard door NOVA. Sommige mensen
leren het nooit. Ik ook niet, blijkt wel weer.
Retourtje Rif schreeuwde om een column maar ik wilde er geen woorden aan vuil
maken. Zonde van mijn tijd. Voorspelbaar ook. Dat de minst capabelen van
Nederland door NOVA hun hypotheek kunnen betalen –zij wel- zegt meer over
het omroepstelsel dan over hen. Maar ja, Ahmed Aboutaleb intrigeerde me, de
zieke Marokkaan die over pijn in zijn piemeltje klaagde intrigeerde me, en laat
ik eerlijk zijn: de slechte wijze van documenteren intrigeerde me misschien nog
wel het meest.
Gelukkig kost schrijven me vrij weinig moeite. 'Flow' of 'Writers Block' zijn
mij onbekend. Iemand blufte ooit dat 'ie ook om 2 uur 's nachts een stuk kon
tikken. Die wetenschap inspireert mij telkens weer. En anders is daar nog
meneer Van Gogh die alleen maar dreigend 'SCHRIJF' hoeft te zeggen. Muziek in
mijn oren. En zo was columpje 99 in no-time geschreven.
Maar columnpje 99 deed wat stof opwaaien. Niet alleen in mijn mailbox, maar ook
aan de telefoon. Het verbaast mij telkens weer hoe mensen menen zich te
herkennen in een column. Politiek correcte mensen lezen mijn columns. Mensen
die ik verafschuw lezen mijn columns. DOE DAT NIET! Maar ja, gratis hé,
de ware Nederlandse volksaard gaat nooit verloren. Maar het boeiendst zijn
lezers, die van anderen horen wat ik geschreven heb en daar hun eigen
interpretatie aan geven. Ik vraag mij altijd af hoe belangrijk men zichzelf dan
vindt. Of hoe groot men denkt dat mijn invloed überhaupt is. Dat laatste
vroeg ik mij vooral af toen dinsdagmiddag Ahmed Aboutaleb himself mij belde...
Op het moment dat je mobiele nummer in PvdA kringen circuleert weet je
ÉÉN ding zeker: het is tijd voor een nieuw mobiel nummer.
Column Retourtje Rif ging wat mij betreft niet over Aboutaleb maar over de
manipulatieve NOVA beeldvorming. Aboutaleb wilde een reactie geven op mijn
schrijven. Even waande ik mij Heleen van Rooyen, die indringend door Oudkerk
wordt toegesproken. Nu kan ik met mijn hand op mijn hart bezweren dat Oudkerk
en Aboutaleb two worlds apart zijn, maar vreemd was het wel. Een soort van
foute film, de columnist en de wethouder, waar hebben we dat eerder gehoord?!
Het blijft een lullige plek, die stoel van Oudkerk. Maar mocht u, lezer, in
column 99 enige insinuaties aan het adres van Aboutaleb hebben gelezen: ze zijn
allemaal telefonisch ontkracht door Aboutaleb. Dat u dat even weet. Hoewel ik
zelf niet echt de indruk had dat ik hem ergens van beschuldigde, vertelde ik
Aboutaleb dat ik het vond getuigen van lef dat hij voor een NOVA camera wilde
staan. Dát, en alleen dát, intrigeerde me om zijn Retourtje Rif
te bekijken. Aboutaleb vertelde me dat NOVA zelfs had aangeboden om mee te gaan
in de montage maar dat hij dat gebaar had afgewezen. Vrijheid van meningsuiting
ten alle tijde, en hij wilde niet in hun vaarwater zitten. Je vraagt je bijna
af of dit vertrouwen in de waarheidsmonteurs van NOVA wordt ingegeven door een
krachtige PvdA sponsoring... Oeh ongefundeerde insinuatie!
Ongetwijfeld komt NOVA op een dag met een Ebru karaktermoord. Hoewel ik daar
naar uitkijk, vraag ik me ook af wat erin zou kunnen komen te staan. Dat
Ebruutje ondanks 100 columns op De Gezonde Roker maar niet gevraagd wordt als
columnist in de 'echte' media? Want eigenlijk kan ze niets. Their loss, ben ik
vrij makkelijk in. Dat Ebruutje een wannabe is, meer vorm dan inhoud, het
troetelturkerinnetje van Theo van Gogh? Jaloezie is niet alleen van alle
tijden, maar ook van alle rangen en standen. Eng hé, een vrouw die wat
kan. Dat overal waar Ebruutje verschijnt, ruzie ontstaat? Het is duidelijk waar
Umar en Van Gogh elkaar in vinden: principes. Dat Ebruutje zo zwart/wit en
rechtlijnig is, zonder nuance? Tja, het kunnen herkennen van een sociaal
democratische en sociaal liberale nuancering vergt maatschappelijke
realiteitszin. En vaderlandsliefde. Dat Ebruutje zich full time aan schrijven,
radio en tv wil wijden, niet gehinderd door enig besef van hiërarchie,
anciënniteit en de politieke pikorde van Hilversum? We spreken elkaar over
100 columns wel weer. Om van radio en tv toestanden nog maar te zwijgen. Dat
Ebruutje als een bakvis haar blonde god Theo van Gogh adoreert? De verlosser
van mijn manische depressie is ondanks alles mijn held. Op een dag gaan we
trouwen, weet mijn fantasierijke hersenhelft. De andere helft is gelukkig
realistisch genoeg om te weten dat dat alleen zal plaatsvinden tegen de tijd
dat hij in een rolstoel zit en mij niet voor andere vrouwen zal verlaten. Tot
die tijd houdt hij me aan het lijntje. En tot die tijd zal ík blijven
schrijven voor De Gezonde Roker.
Op naar de volgende 100.
Ebru Umar
