"Prinsessen & Smeerlappen" heet de nieuwe bundeling van Theodor Holman. Op de achterflap staat: 'Hoewel Holman in alles een man is, kan hij zich erg goed inleven in de gevoelens van een vrouw. 'Ik weet niet hoe men 'in alles een man' is, maar vast staat dat het beste deel van het boek geschreven werd vanuit het vrouwelijk perspectief. Of zijn eenzame vrouwen misschien tragischer dan eenzame mannen? Holman's schetsen zijn soms amper anderhalve pagina en 't is of het gordijn van de hel voor ons wordt opgelicht. Zijn vrouwen lijden aan begeerte, vooral aan de niet beantwoorde. En wat wil het Wijf?
"En toen waren ze opgestaan en naar huis gegaan, en daar had ze zich overgegeven aan zijn gehijg.
Hij was nu weg en ze lachte tegen haar spiegelbeeld.
'Ze verschillen vijfentwintig jaar, de jongen en Henk', zei ze tegen zichzelf.
En toen nam ze de jonge God weer in gedachten, in de hoop dat hij ooit die lange rimpel zou wegpoetsen die als een galg om haar nek hing."
Zes regels en er gaat een wereld voor je open.
Holman moet lijden aan ontembare liefde voor het zwakke geslacht om zijn heldinnen met zoveel invoelingsvermogen neer te kunnen zetten. Ik vermoed dat de barre woestenij van al die middelbare dameslevens de eigen speurtocht van de auteur weerspiegelen; een man die zich vooral met kwetsbare vrouwen vereenzelvigt.
"Prinsessen & Smeerlappen", je wordt er aangenaam treurig van, ik-zei-de-gek wel tenminste. Dat komt omdat Holman beter schrijft dan Martin Bril, Atte Jongstra en Robert Anker bij elkaar. Hij zal dan ook niet besproken worden en zijn loopbaan moeten slijten als ramsjauteur. Maar ik geloof dat er, uiteindelijk, rechtvaardigheid is en dat Holman de eer zal krijgen die hem toekomt; die van een groot schrijver. Wie van zijn vrouw houdt, geve haar deze parel cadeau.
Vanuit de Volkskrant-burelen bereiken mij bij monde van Joost Zwagerman berichten als zou mijn geweigerde bijdrage voor het media-katern "Stroom" niet ten slachtoffer zijn gevallen aan censuur, maar gestrand op 'onevenwichtigheid'. Gut , toen ik Wim Wirtz sprak, eindverantwoordelijke, ging 't toch echt over meneer 's moeite met bepaalde passages, die hem 'beledigend' voorkwamen en daarom 'niet mee' konden. 't Is bovendien zoals Zwagerman na lezing juist opmerkte: "Voor jouw doen bijzonder mild."
Maar meneer Wirtz weet hoe 't hoort. Onder zijn verantwoordelijkheid werd mij ten onrechte in de mond gelegd 'Vrouwen moeten verkracht worden', en in plaats van maanden op rectificatie te wachten, had ik natuurlijk meteen naar de rechter moeten stappen. Voor meneer Wirtz zijn de Theo van Gogh's van deze wereld vogelvrij en dienen grote denkers als meneer Michaël Zeeman ten allen tijde gevrijwaard te worden. Je zou kunnen zeggen 'haal je' schouders op over dat stuk vuil', maar wat me dwars zit is dat de boven-ons-gestelde nu dus beweert dat mijn
stukje 'onevenwichtig' was. Klinkt chiquer dan 'Ik ben een censor', nietwaar?
't Is zoals Jan Mulder zei:"Waarom vragen ze jou dan?"
Fletse functionarissen hebben de wereld en waar ik ook ga zal ik door die types nagespuugd worden; waarom zou ik de moeite nemen een pink te lichten?
En toch... wat zou er gebeuren als ik meneer Wirtz in alle mij ten dienste staande plekjes op TV en elders ging achtervolgen? Zou meneer Zeeman 't opnemen voor collega Wirtz? Zou Pieter Broertjes mij vaderlijk vermanen? Pygmeeën voorwaarts!
Was 't maar oorlog.

"Prinsessen en Smeerlappen" van Theodor Holman is verkrijgbaar bij de betere boekhandel.