Enfin

In het VARA-programma De Gids werd een fragment getoond van een onderhoud dat ik voor de camera telefonisch afwerkte met Caroline Tensen. 't Ging hier om een actie ten behoeve van de hongerende kinderen in Afrika waarbij Mevrouw Tensen had toegezegd fl. 15.000,- te zullen overmaken, belofte die ze niet was nagekomen. Voor iemand die haar brood verdient door businessclass voor TV naar hongersnoden te vliegen, in gezelschap van een grimeuse om haar tegen de bergen lijken af te doen steken, vond ik dat een overdreven blijk van minachting voor de arme bloedjes.
Ik citeerde Reve dat ze 'een brandende poppenwagen in haar kut' verdiende, en 't was jammer dat de VARA niet liet zien hoe ik de bewuste woorden in beeld aan de grote Volksschrijver toeschreef. Je hoorde de presentatrice danig uit haar bol gaan en enige verwensingen uitspreken. Zo mag ik 't graag horen.
Enfin, de ranke Hanneke Groenteman verklaarde nu desgevraagd dat ik 'een kleuter' ben 'in een te groot lijf' en dat mijn gevoel voor humor ook 'kleuterachtig' is. Gelukkig is Groenteman zelf bepaald geen kleuter en vooral in haar verlatenheid als onbestorven weduwe heel volwassen.
Ik vind Hanneke aardig, dus als ik haar op het scherm een paar vragen voorleg, stel ik daarbij geen netelige over haar mislukte programma met Paul Haenen, want - hoe zeg ik dat nu beleefd - als mens komt ze mij interessanter voor dan als programmamaakster. Laatst hield ze me aan op straat om haar enthousiasme te betuigen over een lovende bespreking die ergens was verschenen inzake het TV-interview dat ze mij had toegestaan: "t Was ook héél bijzonder!"
Waarmee ik maar zeggen wil, ''t Kan verkeren'.
Zou Hanneke onze ontmoeting op het scherm in wezen ook 'kinderachtig' vinden?
Vol verwachting klopt mijn hart.
Onder mijn kinderachtige gevoel voor humor vallen natuurlijk ook knipogen als het doorgeven van het privé nummer van Paul Rosenmöller voor kijkers die er behoefte aan hebben met de kankerspecialist van Groen Links van gedachten te wisselen over deze vreselijke ziekte, programma's als "De Hunkering" of politici in beeld tonen met de gesluierde Mevrouw Van Gogh met de mededeling dat zij besneden is, 'want daar worden ze rustig van', het Michaël Zeeman-fonds voor gevallen vrouwtjes laten collecteren bij premières door dames in mitella en met blauwe
Ogen en Mevrouw Herfkens vragen om een imitatie van het vrouwelijk orgasme ter leniging van Afrika's onmetelijke lijden.
Gut, en wat al niet meer in mijn eeuwige strijd tegen de verveling.
Over het gebrek aan humor van de Groentemannen dezer' wereld valt niet te twisten, over mijn zogeheten 'wansmaak' wel degelijk, en overigens; who cares?
Dag Poppedijne.
Veel amusanter vond ik de reactie van mediadeskundige Martin Bril. Bril meende dat ik 'brave' televisie maak, 'zoals alle Nederlandse TV'. 't Treft natuurlijk dat deze gevreesde Volkskrant columnist op papier een toonbeeld is van onverschrokkenheid. Maar 't leukste is 'ie toch in het wild. Jaren geleden ontkurkten wij champagne in "Luxembourg" om te proosten op de komende overwinning van de Geallieerden boven Bagdad. Martin was in die dagen nog flink aan de snuif en Koning Alcohol en vooral ook uitgekeken op zijn gade, zodat 'ie met moeite kon
worden weerhouden een dienstertje uit "Luxembourg" ter ere van haar vakantie op Helsinki Airport met rozen te verwelkomen. Een romanticus.
Uiteindelijk liep de schuld bij zijn dealer op tot meer dan een tonnetje en vertoonde zijn creditcard iets teveel uitgaven aan hoeren & snoeren. Anneke Bril greep in en sindsdien is de schrijver bovenal huisvader. Gezien m'n eigen burgerlijke levenswijze ben ik de laatste om anderen trouw en eerzaamheid te verwijten, maar om braaf-zijn als bedenking te horen uit de mond van de noodgedwongen pantoffelheld Bril, stemt toch wat giechelig. Het aplomb waarmee Bril oordeel'tjes als 'alle TV hier is braaf' naar voren brengt, opent weidse vergezichten van Deskundigheid, maar 't is de wijsheid van iemand die Engelse Zondagsbladen leest om ongeziene programma's de lucht in te kunnen steken.
Bril kan prachtig schrijven maar is in het algemeen onleesbaar vanwege gebrek aan onderwerp. Zijn overgang naar de Volkskrant, die Brils subtiel bedoelde beschouwingen over de das van een advocaat of het verdriet van Evelien in moddervette letters afdrukt als ware 't hier een vakbondspamflet, heeft de genietbaarheid van de stukjes ook al niet vergroot.
Ik moet altijd oppassen als ik 'm tegenkom, tenminste, dat 'ie me correct citeert. Voor je 't weet wordt in je mond gelegd: "t Gaat niet goed. Het roer moet om. Ik heb teveel vijanden gemaakt.'
"Martin, dat hèb ik helemaal niet gezegd..."
"Weet ik wel", zegt de scribent en probeert hierbij trouwhartig te kijken: "Maar ìk vind dat over jou..!
Kees van Kooten werd meermalen opgevoerd, zittend op een terras in gesprek met mooie meisjes, net als Jan Mulder. Zulks in bijzinnen die wat beschuldigend klonken en naar overspel lonkten, en dit alles rechtstreeks uit het zinderende "Luxembourg", nog altijd hèt venster op de wereld voor deze reiziger langs de steppen van de geest.
Nu ja, 't valt ook niet mee om een dagelijkse column te vullen.
Zoals gezegd, Martin is amusant aan de bar, nooit te beroerd om uit te leggen dat Dirk van Weelden niet kan schrijven en te gnuiven dat Matthijs van Nieuwkerk hélemaal aangeslagen was door de kritiek op zijn vertrek bij AT5. Ik geloof niet ooit een karakterlozer medemens te hebben ontmoet, iemand die achter je rug zeker kwaad zal spreken maar op je begrafenis met tranen vooraan staat om er een aardig stukje uit te peuren waarin vooral geklaagd wordt over de kwaliteit van de koffie achteraf. Bril toonde meer élan en schreef minder routineus toen je hem nog dronken kon voeren; onderdanig in de omgang is 'ie altijd geweest.
En tegelijkertijd blijft 't feestelijk om iemand te ontmoeten die zó met alle winden meewaait. Hij is een karikatuur van onbetrouwbaarheid en daarmee - vol-strekt ongevaarlijk helaas - een Kuitenbrouwer die kan schrijven.
Nooit iemand kwaad gedaan.
Toen ik hem vertelde Rosenmöllers telefoonnummer te zullen gaan omroepen, moest 'ie hard lachen en riep vervolgens: "Daar krijg je last mee!"
Bril was de eerste die mij complimenteerde met het bewuste item over Mevrouw Tensen: "Dat heeft ze verdiend!"
Voor de VARA verklaarde Bril nu dat ik na uitzending mijn slachtoffer vermoedelijk 'een kist champagne' en rozen had gestuurd, 'want zo ken ik hem ook wel weer'. Ik word er wel eens treurig van dat iemand jou na zoveel jaren nog niet kent en met zichzelf verwart. Maar ook hier zalft mijn grote mededogen alle bezwaren jegens zijn persoontje; hij kan blijkbaar gewoon niet scherper kijken naar mensen en alleen Martin Bril zendt rozen en champagne, want zijn leven is, figuurlijk gesproken, één groot relatiegeschenk van de angstige handelsreiziger.
Vandaar misschien ook zijn ellenlange beschrijvingen van dassen, schoenen en gebruiksvoorwerpen, da's wel zo handig. 't Zij nogmaals gezegd, kunstig schrijft Bril zeker, z'n telkens mislukkende romans ten spijt.
"Ik neem hem nooit serieus", zei Martin nu over Theo, en als dat waar is, is daar niets op tegen. Ik zal mijn vriend volgende keer op het schoolplein 'ns vragen of 'ie nog wel gezien mag worden in gezelschap van iemand die zo weinig in orde blijkt. En verder is het wachten nu op de eerste niet-brave column van Martin Bril in twintig jaar.
Twan Huys, de derde Deskundige, zei dat programma's als de mijne in Amerika 'helemaal niet kunnen' en tot onttakeling van televisiestations zouden leiden.
Ook dat is aantoonbare onzin, maar je kunt niet blijven klagen. 't Was, kortom, een leerzame avond.