Bram of Freek

In een ernstig onderhoud met de VARA-gids babbelt Thom Hoffman over mijn persoontje. Hij schijnt ruzie met me te hebben. Persoonlijk weet ik daar niets van, want er zijn types met wie je ruzie hebt en meneren die te saai zijn om er aandacht aan te besteden. Ik doe dat nu toch en dat is omdat ik 't leuk vind om een stukje te schrijven.
Bij de première van "Interview" bleek Thom zich ongevraagd onder de genodigden te hebben binnengedrongen en hoewel ik meneer overigens een goed hart toedraag, kan ik me leukere mensen voorstellen om bij de geboorte van m'n film tegen te komen. Hij was er niet op mijn verzoek en dat heb ik hem duidelijk gemaakt. Nu lees ik in de VARA-gids dat wij vroeger 'creatieve partners' zouden zijn geweest. Hoffman is een beperkte acteur, die vroeger - maar dat is lang geleden, helaas - van het doek spetterde vanwege z'n looks en ambitie.
"Lüger", m'n eerste film, had ik veel liever met een ander gemaakt - ik schreef over diegene verleden week - en als 't gaat om inspiratie...nu ja; de Thom Ancion die ik kende, was verrukt van de diepzinnige teksten van Herman van Veen en vond "Taxidriver" 'veel te agressief'.
Later gaf Thom hoog op van zijn liefde voor die film, maar ik zat ernaast toen 'ie zijn misnoegen in de bioscoop kenbaar maakte. Een mens is nooit te oud om te leren. Wassenaarser dan Thom Ancion kan iemand niet zijn en dat is geen halsmisdaad. Ik ben - hoe zeg je dat nu netjes - even Wassenaars, maar vermoedelijk toch iets anders van smaak en van kijk op de wereld; Thom was voor de VVD, ik voor de PVDA en hoewel de ironie van het lot dus wil dat hij gelijk had, achteraf, maakt zoiets wel degelijk uit als je zestien bent.
Enfin, 'creatieve partners'?
My ass.
Ik bewonderde Ancion om z'n drive en het vermogen zichzelf verschrikkelijk serieus te nemen. Thom kan niet fotograferen, Thom denkt dat Dennis Hopper een interessante documentaire oplevert, Thom publiceert brieven aan Reve die met een hark geschreven zijn. Geen smaak, nooit gehad ook trouwens.
En heus, dat geeft allemaal niks, maar hoezo zou ik 'pijn' hebben van onze verwijdering? Toen ik twintig jaar geleden door HP/de Tijd ondervraagd werd over een emmer met fl. 5000,- aan dubbeltjes en kwartjes die ik hem gezonden had, met het briefje 'omdat je een krentenkakker bent heb je hier wat om te tellen', was mede dankzij de risico's die door mij waren gelopen, Thom's acteercarrière van de grond gekomen. Ik wenste hem daarmee veel succes, en doe dat nog steeds. Laatst vertelde Katja Schuurman me dat de Thom die zij kende inderdaad een vrek was, maar who cares?
Hoffman eindigt:"Tussen Bram en Freek komt het ook nooit meer goed."
In mijn onschuld neem ik aan dat Thommetje hiermee Bram Vermeulen en Freek de Jonge bedoelt. Hij zal toch niet menen dat ík Bram zou zijn en híj Freek?
'Creatieve partners', Bram en Freek, op vleugels van verbeelding zweeft Thom boven het slagveld van de geschiedenis. Maar 't betreft hier een ietwat gefrustreerde, een beetje domme en vooral ook burgerlijke praatjesmaker. Je kan geen ruzie hebben met Thom Hoffman, want wie windt zich op over gebakken lucht?
Ik zal nog lang stukjes schrijven als Thom zich weer 'ns tot mij wendt via de krant, maar overigens...een sukkel is een sukkel is een sukkel. Wij mogen niemand het recht ontzeggen zich te presenteren als een met de zogeheten Goede Smaak heulende domkop. Ik wens hem nog jaren ergernis.

Theo van Gogh