| 23 maart 2004
De zelfcastratie van
Paul Cliteur
Maak ik net het Parool Lunchnieuws open en lees ik dat Paul Cliteur is
gecapituleerd voor de AIVD en de 'demoniserende' kritiek van
collega-columnisten. Tjongejonge, wat een watje.
Paul Cliteur, hoogleraar rechtsfilosofie en columnist van Buitenhof,
knijpt 'm. Van de AIVD krijgt hij de schuld van het werven van moslimjongeren
voor de jihad, van Piet Grijs, Marcel van Dam, Els Borst (net aangetreden als
voorzitter van een of ander racismeplatform) en Thijs Wöltgens hoort hij
dat hij fout na de oorlog is.
De ooit zo flamboyante filosoof trekt zich nu terug uit het openbare debat over
multikul. Gezwicht voor de druk. Gelukkig hebben we nog Ayaan Hirsi Ali, Afshin
Ellian en Sylvain Ephimenco. Alledrie allochtoon, maar met een heel wat
sterkere ruggengraat dan Cliteur.
"Kennelijk komt het niet over," klaagt hij tegen Het Parool.
"Ik probeer te analyseren, maar dat lukt in dit land niet meer. Ik ben
geen Don Quichot." Cliteur voelt zich 'gestigmatiseerd' om zijn
"onwelgevallige standpunt" over de scheiding tussen kerk en staat, de
neutrale, seculiere overheid en de superieure westerse waarden.
Dat valt me van je tegen, Cliteur. Je doet hetzelfde als de moslims die de
slachtofferkaart spelen. En ik begrijp het ook niet: je stond toch elke week
volop van jezelf en je spitsvondigheden te genieten voor de camera?
Tistochwat. Jarenlang met verve gehakt gemaakt van alle onzin uit de
politiek-correcte hoek en dan verbaasd zijn dat je op je falie krijgt. Had je
soms applaus verwacht van Borst, Van Dam en Wöltgens? Kom nou. Als je een
voetbalbroekje aantrekt en kicksen en op een veld gaat staan met nog twintig
man, moet je ook niet raar opkijken als er een bal op je af komt.
Met zo'n intellectueel libido heb je geen Somalische besnijdenis nodig.
Bernadette de Wit
Copyright Bernadette de Wit. Deze tekst wordt hier alleen voor
persoonlijk gebruik aangeboden. Overname op andere sites of hoe dan ook is
verboden, tenzij toestemming is verleend door de auteur.
|