| |
|
21 januari
2004
De beul van Almere
Wethouder waant zich onkwetsbaar en vertelt roddelcolumniste alles
over zijn seksleven. Wat daarna kwam, is hem niet aan te rekenen. Op het
slotakkoord na.
Twee weken achtereen hakte Heleen van Royen quasi-vriendschappelijk op Rob
Oudkerk in: hij werd met chantage bedreigd na verblijf in een peeskamertje in
de Haagse Geleenstraat, hij snuift cocaïne, surft op de gemeentecomputer
naar pornosites en "is verschillende keren gesignaleerd" op de
onlangs gesloten tippelzone aan de Theemsweg.
Eén ding is zeker: de hoofdredactie van Het Parool moet hebben
geweten dat de columns konden leiden tot de val van de Amsterdamse wethouder.
Na een lange interne discussie besloot de krant zich te verschuilen achter
Oudkerks toestemming. Heleen van Royen is goed voor de oplage.
Van Royen noemt Oudkerk een thrill seeker die graag risico's neemt. Dat
is gebleken, maar het maakt de motieven van de columniste wel verdacht. Van
onthullen ging ze over op hartelijke adviezen: "Beste Rob, het is
misschien anders gelopen dan je had gedacht. Het is ook anders gelopen dan ik
had gedacht. Maar luister, je bent nu uit de kast. Je kunt een lange neus
trekken naar alle mogelijke chanteurs. Tenslotte: Je mag zijn wie je
bent."
Dacht Heleen van Royen echt dat ze Oudkerk een dienst bewees? Onnozelheid is
geen deugd voor een columnist. En al helemaal niet als je over het
controversiële privé-leven van een politicus schrijft. Van Royen
ziet het probleem niet, ze schrijft toch ook over haar eigen seksuele
escapades? Ze veegt heel vals haar eigen verantwoordelijkheid onder het tapijt.
"Jij wílt dat ik dit opschrijf."
Het was dus voor zijn eigen bestwil. Met zulke vrienden heb je geen vijanden
nodig.
Kan een politicus die naar de hoeren gaat in de problemen komen?, vraagt Van
Royen. De laatste die zo'n vraag mag stellen, is degene die onthult. En zo
veranderde de roddelcolumniste in een beul.
Heleen van Royen is in één klap een nationale bekendheid. Een
slimme zet van de omhooggevallen huisvrouw om de naam van de bekende schrijver
Vulpen niet wereldkundig te maken en die van de wethouder wel. Betere promotie
voor je boeken kun je je niet wensen. Oudkerk betaalt omdat hij ijdel is en in
de kroeg indruk op haar wilde maken. Hij overzag de gevolgen van zijn
loslippigheid niet. Oudkerk leeft in een eigen wereld. Hij staat onder hoge
druk en zegt dat hij de spanning moet kwijtraken bij de hoeren. Ook Van Royen
leeft in een eigen wereld met haar minnaars. Ze kijkt raar uit haar ogen. De
stem van 'de Almeerse Madame Bovary' klinkt als het geluid van een leeglopend
bidet, schreef Sylvain Ephimenco in Trouw. Twee thrill seekers
bij elkaar.
Het Parool had natuurlijk de columniste beleefd moeten vragen of ze dit
onderwerp wilde weggeven aan een echte verslaggever. Mogelijkheid twee: een
officieel vraaggesprek van Heleen van Royen met Oudkerk. Maar niet zo laf, een
nieuwsbericht op de één over een column.
Blijft de vraag waarom Oudkerk eerst op het Journaal beweerde dat hij
niemand iets verweet. Het was de fractie die hem weg wilde hebben. Maar een dag
later, op de persconferentie, was hij geheel van mening veranderd. Hij had geen
toestemming gegeven voor publicatie van een "privé-gesprek".
Hoe kan dat?
Een lezer mailt me dat deze wending is geregisseerd door de Amsterdamse PvdA.
De avond ervoor in Nova prees fractieleider Halbertsma de heengezonden
wethouder de hemel in. Oudkerk moest maar processen gaan voeren tegen de
hetzejournalisten en daarbij zou de PvdA hem steunen. Zo kon Oudkerk de schuld
bij anderen leggen en was het gezicht van de partij gered.
Aldus heeft Oudkerk ook zijn toekomstige politieke ambities veiliggesteld. Want
alleen huisarts zijn, is niet opwindend genoeg.
Tot drie maal toe schrijft Judas van Almere dat Rob Oudkerk een politicus is
die graag risico's neemt. Ook Heleen van Royen neemt graag risico's. Voor een
ander.
Bernadette de Wit
Reageren?
Mail mij op bijlmerwit@planet.nl
|