4 januari 2004

Wallage wint eerste Gouden Tondeuse

Heden virtueel kaalgeschoren: Jacques Wallage, linkse belangenbehartiger van moslims die Ayaan Hirsi Ali de mond willen snoeren. De volledige uitslag met toelichting. "Mogen de vlooien van duizend kamelen zich nestelen in zijn oksels."

De eerste digitale uitreiking van de Gouden Tondeuse is een succes. In totaal brachten 421 lezers van De Gezonde Roker een stem uit op een van de zeven genomineerden. Twee ongeldige stemmen vielen af en in drie gevallen moest worden geloot omdat meer dan één stem was uitgebracht. De uitslag:

Op 1 staat Jacques Wallage, met 311 stemmen de onbetwiste winnaar!
Plaats 2: Jeroen Pauw (43 stemmen).
Plaats 3: Clairy Polak (19 stemmen).
Plaats 4: Ayhan Tonça (17 stemmen). Hij krijgt daarnaast de Gotspe-prijs.
Plaats 5: Jaap de Hoop Scheffer (15 stemmen).
Plaats 6: Joris Molenaar (10 stemmen).
Plaats 7: Fons Asselbergs (6 stemmen).

"Wij willen niet in een Arabische stad wonen!" luidt de hartenkreet van een Rotterdamse lezer die op minarettenarchitect Joris Molenaar stemde. Een Haagse lezer heeft een origineel plan bedacht voor de bouwer en zijn twee geestverwanten:
"Laat Molenaar een paar minaretten plaatsen op het oude Westeinde Ziekenhuis, tegenwoordig MCH (Medisch Centrum Haaglanden) geheten. De club van Ayhan Tonça mag dit financieren. Geef Fons Asselbergs de supervisie. Hier vertoeven al meer (al dan niet legale, premiebetalende) moslims dan in menige moskee. Getuige zijnde van mijn moeders laatste levensdagen aldaar viel het mij op dat bezoekuren en de regel dat niet meer dan drie bezoekers per patiënt worden toegestaan blijkbaar alleen gelden voor christenen en ongelovigen. Het constante rumoer en de sterke aroma's van de voor moslimpatiënten meegebrachte spijzen maken iedere niet-moslim ervan bewust dat in dit landje schreeuwende minderheden de dienst uitmaken."
De verpleegkundigen van het MCH bij wie hij zijn beklag deed omdat zijn zwaar zieke moeder dat niet kon, wezen hem erop dat hij wel wat meer tolerantie mocht opbrengen voor de nog niet optimaal ingeburgerde medelander. "En dus kan het MCH beter, en probleemloos, worden omgetoverd in Moskee Centrum Haaglanden. Het wordt ongetwijfeld een der grootste in de wijde omtrek." Is dat geen mooie uitdaging voor de architect die nu nog wat weinig stemmen kreeg?

Frans van den Bouwhuijsen, die voor Clairy Polak stemde, licht dat als volgt toe: "Zij zou een dergelijke antisemitische opmerking nooit hebben gepikt van een blank autochtoon kind. En ze bleef Hirsi Ali maar aanvallen, terwijl ze de voorzitter van de islamitische scholen nauwelijks weerwoord gaf." Een andere lezer noemt Polak "een landverraadster, die haar programma misbruikt om Nederland nog verder uit te leveren aan de islam."
Carolien Sijtsma vindt dat Jeroen Pauw de eerste prijs verdient: "Een man met verstand kan op z'n minst normaal reageren op absurde gasten in plaats van zo dociel met ze mee te gaan." Het stoort haar dat Pauw PvdA-kopstukken naar de mond praat en zo gelegenheid geeft aan "het vele oeverloze gelul dat leidt tot ongerijmde standpunten en politiek-correcte zinnen die, nader bekeken, helemaal niet zo correct zijn, maar ze klinken zo goed."
Lezer Bas sluit zich daarbij aan. Pauw zit in een benijdenswaardige mediapositie, "maar laat na de diverse moraalridders, lakeien en reli-imperialisten het vuur aan de schenen te leggen als hij de kans krijgt. En als ik hem op tv zie, krijg ik vaak het gevoel dat hij wel degelijk beter weet/anders kan, maar zich onderwerpt aan een soort zelfcensuur."

Eerlijk is eerlijk, Jacques Wallage won met een verpletterende meerderheid de Gouden Tondeuse. Vele lezers kondigden aan hem 'van harte' te willen kaalscheren, al was er ook iemand die meer zag in een 'Gouden Grasmaaier'. Anderen stelden heel ouderwets voor hem "met pek en veren te besmeuren en dan in het openbaar te kielhalen." Omdat, zo schrijft een lezer, "dit soort slinkse lui ons land naar de verdommenis helpt en niets, maar dan ook niets schuwt om redding te dwarsbomen."
Er zijn kennelijk behoorlijk wat Nederlanders die een bloedhekel hebben aan de man, al beseft menigeen dat dit ook aan het volk te wijten is, dat ooit op hem stemde. Wallage is een 'toonbeeld van linkse arrogantie', een 'apparatsjik', 'collaborateur', 'NSB'er', 'struisvogel', 'voorspelbare onderkruiper', 'omhooggevallen malloot', 'vernietiger van het Nederlandse onderwijs' en nog zo wat weinig vleiende kwalificaties. Hij "buigt voor de moslims en veronachtzaamt de autochtone Nederlanders." Speciaal voor Wallage zou een procedure voor 'oneervol ontslag' van burgemeesters moeten worden verzonnen.

"Mogen de vlooien van duizend kamelen zich nestelen in zijn oksels," luidt een bekende Arabische verwensing, opgetekend door een lezer.
De allerergste die ik ken komt uit het Jiddisch:
Jacques, voor jou het eeuwige leven.
En elke dag een andere ziekte.

De week voor de kerst vertelde Ayaan Hirsi Ali bij Barend & Van Dorp dat haar uitnodiging om in Buitenhof in discussie te gaan met Wallage was ingetrokken omdat de laatste volgens de redactie had afgezegd. Maar op zondag 21 december meldde presentator Peter van Ingen slechts zijig dat het gesprek met Hirsi Ali niet doorging, deelt een wakkere lezer mee.
Dit illustreert de grenzeloze lafheid en achterbaksheid van Wallage – terzijde: en de hypocrisie van Buitenhof – die de aanleiding vormden voor zijn nominatie (en voor de geplande Buitenhof-discussie). Immers, hij schreef stiekem, en nog wel op papier van de gemeente Groningen, een stookbrief aan VVD-fractieleider Van Aartsen. En vond het achteraf ook nog eens 'niet stijlvol' dat de vertrouwelijk bedoelde brief in de publiciteit was gekomen. Puur machtsmisbruik, vinden heel wat lezers, waarmee hij tevens de Groningse gemeenteraad schoffeerde.
Want wie riep hier nu op tot geweld? Niet Ayaan Hirsi Ali. Eerder Wallage, mede doordat hij geen afstand nam van de ambassadeurs van enkele islamitische landen die zich onlangs bij de VVD-leiding beklaagden over het eigenzinnige Kamerlid. En wiens 'grondrechten' werden hier aangetast? Niet die van de vermeend zielige moslims met wie Hirsi Ali gewoon in discussie ging, maar die van de parlementariër. Met wie trouwens niet alle lezers het altijd eens zijn. Hoe dan ook, onze winnaar tekende voor deze frontale aanval op de Grondwet.

Reinier Sijbrands schrijft: "Wallage is nummer 1 met stip. Vanwege de gluiperigheid van z'n actie (vertrouwelijk bedoelde brief, achter de rug van Hirsi Ali om, zich impliciet beroepend op z'n functie), de kwaadaardigheid (het willen kaltstellen van tegenstanders van zijn multicul-ideologie) en ten slotte de misdadige verwijzing naar de Holocaust. (…) Waar sommige sociaal-democraten nog iets hebben bijgeleerd sinds 'Fortuyn', daar volhardt deze tolerantiezeloot schaamteloos in de politiek-correcte terreur van weleer."
Mooi woord, tolerantiezeloot.

Ook Tom Nierop, die stelt dat van een burgemeester een bredere maatschappelijke opstelling mag worden verwacht, vraagt zich af hoe het kan dat Wallage blijkbaar niets heeft geleerd. Begin jaren negentig, toen Bolkestein poogde "de immigratie/integratie/islamkwestie op nuchtere wijze op de agenda te plaatsen, pareerde Wallage dat ook al door deze te betichten van onderbuikgevoelens, troebel-watervisserij enz. Verdachtmakingen – liefst met verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog – blijken nog altijd zijn favoriete tegenargument.
"Het vreemde is," vervolgt Nierop, "dat hij zelf vindt dat hij al in een vroeg stadium de immigratiekwestie zonder schroom besprak. Bij de presentatie van het boekje De verwarde natie van H.J. Schoo (oud-hoofdredacteur van Elsevier en columnist van de Volkskrant) hierover in 2000 was Wallage uitgenodigd om een praatje te houden. Dit uiteraard tegen de achtergrond van zijn door gans Nederland waargenomen openlijke poging dit debat in het verleden onmogelijk te maken. Wallage beperkte zich tot verbazing van de meeste aanwezigen echter vooral tot het voorlezen van een deel van een oud artikel van zijn hand in ik meen Socialisme en Democratie (door de Wiardi Beckmanstichting uitgegeven maandblad, BdW), waaruit bleek hoe zeer hij ooit zijn tijd vooruit was geweest met het aangaan van dit debat. Blijkbaar voert hij dat debat, of wat ervoor doorging, liever in de beslotenheid van een clubblad." Waar het publiek niks van merkt, want dat krijgt in het openbaar de tegenovergestelde mening te horen.

Marijke stelt naar aanleiding van Wallages laffe daad het functioneren van het democratische systeem in Nederland aan de orde. Een echte volksvertegenwoordiging hebben we niet, omdat we geen invloed hebben op de regering. De gekozenen behoren tot de betweterige publieke elite, die liever samen optrekt met zelfbenoemde politiek-correcte zaakwaarnemers van ongeïntegreerde, dom gehouden etnische achterbannen dan met de gewone burgers. "We mogen zelf kiezen wie we napraten en de hand boven het hoofd houden, maar kunnen beter niet zelf gaan nadenken."
Als Marijke commentaar levert op de politiek, krijgt ze vaak te horen: 'Kun jij het beter dan?' Ook een leuke uit deze serie dooddoeners: 'Jij staat aan de kant'. Met andere woorden: wij zijn niet van plan om tussentijds verantwoording af te leggen, je mag ons de volgende keer wegstemmen, en dat is dat.

voor	na

Meer van Bernadette de Wit op De Gezonde Roker:
- Stadsverslaggever op de multikul matras
- The Warmest Place
- Wormen en maden
- De Bijlmer Belt
- Stadsverslaggeving deel II
- Wormen en maden in een Bijlmerflat
- Lezers van De Gezonde Roker over multikul
- De Gouden Tondeuse
- Nova en de joden ('zulke mensen')