Extreem Verzet

De regering, een ruime meerderheid in het parlement en de rechterlijke macht hebben bepaald dat 26.000 mensen die in ons land asiel hebben gevraagd, naar hun land van herkomst terug moeten. Op kosten van de belastingbetaler wordt hen daarbij alle noodzakelijke hulp geboden, mensen die buiten hun schuld werkelijk niet terug kunnen, mogen blijven evenals ernstige zieken die in eigen land niet de vereiste medische hulp kunnen krijgen en gezinnen worden niet uit elkaar gehaald. Bovendien geeft de regering nog een generaal pardon aan asielzoekers die erg lang op de uitslag van hun asielverzoek wachten en enkele honderden schrijnende gevallen mogen hier blijven. Kortom, de regering stelt in veel gevallen medemenselijkheid boven recht.
Links Nederland dat decennia lang het debat over immigratie en integratie domineerde, wil niettemin dit democratisch genomen en door de rechter getoetste besluit niet accepteren. De media begonnen samen met politici van het type Pronk en Koole, een goed gecoördineerde campagne tegen de "onmenselijke deportatie" van al deze zwakke, opgejaagde en zielige mensen en rekende er op dat zij precies als in de jaren van hollende immigratie, de zwijgende meerderheid wel tot toegeven en gedogen konden intimideren. Daarbij hoort uiteraard het opvoeren van schrijnende gevallen waarbij natuurlijk alleen het standpunt van de afgewezen asielzoekers en hun medestanders wordt belicht. Daarbij doen gezinnen met kinderen die in Nederland zijn geboren het bijzonder goed. Die kinderen zouden het land waar zij naar toe moeten niet kennen en de taal daar nauwelijks spreken. Niemand stelt daarbij de vraag waarom tienduizenden kinderen van immigranten die nooit eerder in ons land waren geweest en onze taal niet spraken, dan wel Nederland binnen mochten; het argument van een vreemd land en dito taal mag wel tégen uitzetting in stelling worden gebracht maar níet tegen binnenkomst. Ook voor de duizenden en duizenden huwelijksimmigranten die jaarlijks ons land binnen komen, vormt onbekendheid met ons land en de taal nog altijd geen enkele belemmering.
Bestuurders van landelijke gemeentes waar de problemen van immigratie en integratie nog niet zo groot zijn als in de grote steden, willen met hun dorpse kijk op de wereld niet meewerken aan de uitzetting. En bevlogen burgers hebben in navolging van deze bestuurders, lak aan een democratisch genomen besluit en aan de rechtsstaat; zij gaan zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog in het verzet en willen uitgeprocedeerden helpen onderduiken. Heel flink allemaal als je zeker weet dat je daar niet echt last mee krijgt!
Verder hoort het bij de regels van de kunst van het progressieve verzet om de verantwoordelijke minister als een harteloos monster weg te zetten. Ferry Mingele van Den Haag Vandaag was daarbij misschien wel het grofst van allemaal toen hij aan het eind van een interview met minister Verdonk waarin zij vasthield aan haar beleid, aan haar vroeg of zij misschien zo ontaard en onmenselijk was geworden omdat zij vroeger gevangenisdirecteur was geweest. In Mingele's progressieve maatschappijvisie zijn gevangenisdirecteuren kennelijk verknipte engerds die genieten van het opsluiten van mensen en dus ook wel graag zielige mensen het land uitgooien. De minister liet zich door deze botte en onbeschofte provocatie niet uit haar tent lokken en bleef glimlachen.
Progressief Nederland appelleerde eindeloos aan het sociale geweten van het CDA en suggereerde dat er in die partij een opstand broeide tegen het uitzettingsbeleid die op het congres van jl zaterdag in Utrecht wel tot uitbarsting zou komen. De wens bleek de vader van de ongegronde gedachte want de overgrote meerderheid van de congresgangers vermocht niet in te zien wat er sociaal is aan het negeren van een democratisch genomen besluit. Evenmin is er veel sociaals aan het buigen voor chantage zoals burgemeester Vreeman van Zaanstad deed. Een uitgeprocedeerde Iraniër in zijn gemeente naaide zijn mond en ogen dicht en wilde niet meer eten of drinken. Vreeman haastte zich een open brief naar minister Verdonk te sturen met het verzoek deze Iraniër dan maar te laten blijven. Inmiddels dreigen nog meer uitgeprocedeerde asielzoekers met hulp van hun medestanders in hongerstaking te gaan. Iemand die zijn mond en ogen dicht naait en in hongerstaking gaat, toont echter perfect aan dat hij in onze samenleving niet past en niet op compassie hoeft te rekenen. Procederen en demonstreren horen bij een democratie maar chantage niet. Het zou een goede zaak zijn wanneer dergelijke mensen als eerste worden uitgezet vanwege hun extreme verzet.

A.J. van Vuren
Publicist