Ombudsman diep ontroerd bij presentatie Opus Magnum

Na afloop van de presentatie van zijn onthullende boek moest de Lux et Libertas Ombudsman met vereende krachten en 1 gelukzalige glimlach op zijn gelaat een taxi ingedragen worden. Maar hij was niet dronken, hield hij halsstarrig vol, "alleen maar Best Wel Emootiooneel". Het valt dan ook om den drommel niet mede om 1 Eenzame & Onbegrepen Kruistocht te voeren tegen de burgerlijke pers in het algemeen, en de schurkjes van de NRC in het bijzonder. Dan krijgt men de gansche Gevestigde Orde tegen zich, zoals U begrijpt, en dat vergt het 1 en ander van het menselijk incasseringsvermogen. Wat ik U brom.
Want ze laten het er niet bij zitten, de netwerkende schobbejakjes van het politiekkorrekt establishment. Ze slaan terug. Niet door gewoon de boksring in te gaan voor een eerlijk gevecht - daarvoor zijn ze veel te fijnbesnaard - maar door hun onwelgevallige publikaatsies te dwarsbomen.
Eerst waren daar de dreigbrieven van Volkert Jensma aan de uitgever en het gescherm met Gerechtelijke Stappen. Vervolgens bleek het zowaar een hele toer om een lokatie te verkrijgen voor de feestelijke lancering van " Lux, Libertas & Leugens - het journalistieke en morele verval van NRC-Handelsblad".
Het Persmuseum liet het op het laatste moment afweten, toen Micha al druk doende was de drank en de bitterballen te bestellen. Het kon " helaas niet doorgaan", omdat er "nieuwe kabels gelegd moesten worden voor het compjoeternetwerk" of iets in die geest. En het debatcentrum De Balie, dat had toegezegd een Discussie te organiseren rond de verschijning, laste het hele evenement af na een telefoontje met de NRC. Die krant wilde namelijk niemand afvaardigen naar het debat, en toen zag De Balie er in enen ook geen brood meer in. De arm van Volkert is lang, kameraden.
Enfin; wie kritiek op de elite heeft behoort nou eenmaal per definitie tot het gajus, vraag maar aan Elsbeth Etty: "De PvdA verloor, en wie waren de winnaars? Het gajus, het tuig van de richel, het schorem van de straat." (En maar klagen over de Toenemende Verruwing van het Publieke Debat. Malle meid! Leuk dat Micha deze pennevrucht van Elsbeth weer eens aan de vergetelheid
ontrukt. Die column moet ik indertijd gemist hebben. De recensent van de Volkskrant wijst er verontwaardigd op dat Micha, door andermans stijlbloempjes in zijn boek op te nemen, de auteurswet heeft overtreden. Dus ik zou zeggen: Elsbeth, op naar de rechter! Kan je het verschijnen van Je Eigen Proza laten verbieden! De natte droom van elke rechtgeaarde
bolsjewiek, dunkt mij.)
En wat dacht u van Sjoerd de Jong, die in de kwaliteitskrant schreef: "Wordt het geen tijd om het spreekrecht van LPF-politici ter discussie te stellen?" (Bravo Sjoerd. Spoken like a true bolshevik. Je zult ongetwijfeld de NRC-annalen ingaan als De Eerste Die De Moed Had Dit Met Taboe's Overladen Onderwerp Bespreekbaar Te Maken.)
De cultuurcriticus Rietdijk, zo lees ik in Micha zijn boek, schreef er in 1981 al het volgende over: "Nederland is maar een klein land. Een van de gevolgen daarvan is dat de spraakmakende gemeente en de weinige toonaangevende media er sterker blootstaan aan het gevaar van geestelijke inteelt en dus eenzijdigheid dan in andere landen. Zo hebben we bijvoorbeeld maar één dagblad dat er aanspraak op kan maken zich in de eerste plaats te richten tot een intellectueel publiek, en dat een daarmee corresponderend gezag en een reputatie van kwaliteit en objectiviteit geniet.
NRC-Handelsblad kan op die reputatie geen aanspraak meer maken. De krant is geen meneer meer, omdat een aantal redacteuren en columnisten een stijl van debatteren hanteert die met de Koude Oorlog verdwenen leek. De NRC vergiftigt daarmee de publieke opinie. Dat is geen sinecure: 'De publieke opinie is inmiddels de belangrijkste factor in de politiek geworden',
constateerde de auteur van Mein Kampf tevreden aan het eind van zijn eerste deel. (Maar die Rietdijk, dat snapt u, moet dan ook gerekend worden tot het gajus, het tuig van de richel, het schorum van de straat.)
Enfin; de presentatie was te elfder ure verplaatst naar café Schlemmer in Den Haag, en daar werd het nog Reuze Gezellig, want de elite was massaal weggebleven, en we waren dus met het tuig van de richel onder mekaar, zal ik maar zeggen. Volgens mij was er niet één sjoernalist aanwezig die nog lid was van de Sjoernalistenvakbond. En het is gek, maar er was ook geen ene minister, partijleider of staatssecretaris bereid gevonden om Het Eerste Exemplaar in ontvangst te nemen. (Hoe flikken die rakkers van de NRC hem dat toch? Om hun boeken over pretparken, kloonbaby's, of Modern Vaderschap, of what haveee you, temidden van veel flitslicht te laten aanpakken door Maxima, Wouter Bos of Wim Duisenberg?) En ondertussen toch overal rond te
kakelen dat het oorlog is tussen de pers en de politiek? (Volkert Jensma heeft onlangs nog bezworen dat hij helemaal niet op schoot zit bij De Macht, want dat minister Huppeldepup hem laatst, tijdens een dineetje bij kaarslicht, nog heeft gekapitteld vanwege zijn Rebelse Houding. I rest my case.)
Gelukkig bevat het boek, geheel in stijl met de huidige dagbladmode, een heuse graphic, waar de belangenverstrengeling van de NRC-jongens met Justitie, Rechterlijke Macht, Binnenlandse Zaken, Europese Unie, Oranjehuis, Bilderberg-groep, Nederlandse Bank, Partij van de Arbeid enz. enz. overzichtelijk in kaart wordt gebracht. Een onmisbaar vademecum, mogen wij wel zeggen, voor de Achterdochtige Krantenlezer.
Het sterkste staaltje van vergiftiging van de publieke opinie is wel het stuk dat de NRC afdrukte om de haatzaai-aanklacht van Gerard Spong tegen de krant onschadelijk te maken. Dat de kwaliteitskrant een paginagroot artikel door professor Dommering had laten schrijven ("Aanklacht Spong is schending van de persvrijheid"), zonder te vermelden dat deze hooggeleerde de huisadvocaat is van de NRC, dat wist ik al. Maar het artikel waarin de krant
maar liefst zeven historici laat opdraven die Wetenschappelijk hebben vastgesteld dat er wel degelijk Grote Overeenkomsten bestaan tussen Mussert en Pim Fortuyn, dat kende ik nog niet. Fijn dat het nu voor altijd in een boek staat. Fuck de auteurswet.
Verder heb ik nog het meest genoten van het afgedrukte emailverkeer, vooral met Volkert zelluf. Mensen passen niet op hun woorden als ze een mailtje sturen, waardoor ze pijnlijk duidelijk maken hoezeer het jokken hen in het bloed zit. Zo zweert Joost Oranje op pag. 439 van het boek dat een stuk van Menno Steketee over de JSF door de krant was geweigerd omdat het oud nieuws was: "We hadden het al gemeld in het Zaterdags Bijvoegsel". Om op blz. 440 te mailen dat "we er nooit iets in de krant over hebben gehad, omdat het bericht onjuist en voorbarig was". O, wat komt me dat bekend voor uit mijn eigen dienstverband bij het AD. Als je met een primeur kwam aanzetten over wanbeleid of corruptie bij de overheid, kreeg je ook altijd van de chef te horen dat het of oud nieuws was, of prematuur. Of allebei. Maar de werkelijke reden was dat zijn boezemvrienden op het Binnenhof hem tijdens een candle-lit supper hadden toevertrouwd dat het bekend worden van dit nieuwtje Het Vertrouwen van de Burger in de Overheid wel eens zou kunnen ondermijnen. En dat kunnen we natuurlijk niet habben, amice.
Ook leuk is het freudiaanse antwoord van Volkert aan 1 pissige lezer, die vraagt of het waar is dat de reportages van Zuidamerika-correspondente Marion Van Royen allemaal geplagieerd dan wel verzonnen waren, en zo ja, waarom de krant haar dan in alle stilte de laan uit heeft gestuurd, zonder de verneukte lezers van het bedrog op de hoogte te stellen. Dat zulks toch wel vreemd genoemd mag worden, gezien de uitvoerige berichtgeving van de NRC over plagiaatschandalen bij Vrij Nederland en de New York Times.
"Beste meneer Kapelle", mailt Volkert terug. "U moet zich niets op de mouw laten spelden. Niet via de krant, en al helemaal niet via Internet".
Bedankt voor de tip Volkert. We zullen het onthouden.
Tot slot van de fijne bijeenkomst hield de zwaar beschonken Lux et Libertas Ombudsman nog 1 gloedvolle tafelrede, om ons, sjoernalistieke paria's, te bezweren dat wij de moed niet moeten laten zakken, maar ijzerenheinig doorgaan met Onze Strijd voor 1 Waarlijk Vrije Pers. Al helpt het nog zo weinig, en al worden wij er nog zo brodeloos door. Rome is ook niet in 1 dag gebouwd, memoreerde de Ombudsman met dubbele tong: toen in de Sovjetunie voor het eerst de term perestroika viel heeft het ook zeven volle jaren gekost voordat de Berlijnse muur het definitief begaf.
Ja, de Ombudsman had Prachtig Mooi gesproken, daar was iedereen het over eens. Het leek potdorie wel de mutual admiration sociey, daar in café Schlemmer! Maar ja, dat krijg je helaas als alle andersdenkenden verhinderd zijn, omdat ze verwacht worden op een candle-lit supper van minister Donner.
Kom nou de volgende keer ook Volkert! Dan mag je professor Dommering en professor Kleinnijenhuis en Paul Scheffer en professor doctor Warna Oosterbaan en Elsbeth Etty en Frits Abrahams en Joep van 't Hek (en niet te vergeten de grootste cultuurdrager sinds Erasmus Albert Verlinde!) meenemen voor support! Dan valt er tenminste iets te bekvechten! Anders wordt het bij ons, god verhoede, nog net zo'n inteelt als op de candle-lit suppers van minisster Donner! En dat kan toch nooit de bedoeling zijn, in een verlichte westerse samenleving?

Groeten,
Pamela Hemelrijk