Kerstavond

Van bevoegde wijze gewerd mij dat Candy Dulfer weer een CD maakt met Prince. His Royal Badness schijnt zich nu ontpopt te hebben tot getuige van Jehova. Candy scheen uren naar meneer te hebben moeten luisteren over diens' laatste inzichten omtrent het Opperwezen en veroorloofde zich pas na een paar uur ietwat bedeesd de vraag of ze wat zou mogen eten?
De butler kwam met kip, maar met een knip in de vingers stuurde de gastheer zijn bediende heen, zalvende de woorden: "In dit huis worden geen levende wezens dood gemaakt om op te eten."
Candy kreeg een appel.
Ik wil maar zeggen, Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers.
Mijn zoon was bij me op Kerstavond. Hij had de boom opgetuigd met ballen, een scheef hangende piek en engelenhaar. Alleen een stalletje met os en herders werd mij te grijs. We hadden echte kaarsen, met vlammetjes die lekten in het donker.
Hond Igor stond kwispelstaartend naast de boom. Ik hield een emmer water klaar.
Na drie minuten zei Lieuwe:"Mogen we nu de pakjes openmaken?"
Voor mij had 'ie van z'n zakgeld een afgeprijsde biografie van Buster Keaton gekocht, "Cut To The Chase". Hij wist wie dat is, want op een regenachtige Zondag nog niet zo lang terug hadden we in het Filmmuseum "The General" gezien, een te weinig gezien meesterwerk.
Ik had hem 's middags zelf toestemming gegeven om zonder dominante Pappa de boekhandel te bezoeken. Toen ik hem van huis zag wegfietsen, de straat uit, kwam een gevoel van voorspoed over mijn doorgaans zo pessimistische aanvechtingen.
Wie kan of mag klagen met zo'n zoon?
Voor 't eerst sinds ooit waren we Kerstmis bij elkaar, dat wil zeggen, alleen hij en ik en omgekeerd. We keken naar "De Dikke en de Dunne in het Vreemdelingenlegioen". Een mensenetende haai maakt de Seine onveilig, waarin de Dikke springen wil na tevergeefs naar de hand te hebben gedongen van de schone dochter van de hoteleigenaar. "Wie moet jou beschermen als je zonder mij bent?", zegt hij tegen de Dunne, die zich - vastgeklonken aan dezelfde steen - plots schaamt niet geprobeerd te hebben mee te verdrinken.
Mijn zoon moest een paar keer zo hard lachen dat ik geheel verzoend met dit leven m'n arm op zijn schouder legde. Vervolgens keken we naar "The Godfather", deel 1. En de volgende morgen naar een speelfilm van "X-files".
Vreemd maar waar, voor 't eerst bekroop mij het gevoel dat het gezin, jawel, de hoeksteen van de samenleving is. Ontdooid heb ik mij voorgenomen nog vele boven-mij-gestelden indien noodzakelijk te beledigen dan wel publicitair te begeleiden. Maar ook en tevens dat mijn geluk in de kleinste speldenprik van genegenheid zit en dat persoonlijke satisfactie weliswaar iets is van het oplichten van Jezelf, maar daarom niet minder onontbeerlijk. Zo'n Kerstavond met Lieuwe neemt niemand me meer af.
Vandaag ga ik naar Emile Ratelband, magiër die de top van Philips voor fl.40.000,- per middag over hete kolen deed lopen. De wereld wil nu eenmaal bedrogen worden. Ratelband is verlaten door het vrouwtje, met medeneming van de baby natuurlijk. 't Schijnt dat je zijn bekommernis in progressieve - of moet ik zeggen 'weldenkende' - kring schouderophalend dient af te doen als "Eigen Schuld/Dikke Bult", want in ogen van mensen die daarvoor gestudeerd hebben is Ratelband een 'charlatan' en zo meer.
Maar ik vind 'm aardig en heb hem nog met zijn kleine in de weer gezien: een eerste klas vader. Moge juist in 2002 een moeder die haar kind aan Pappa onthoudt, getroffen worden door de vreselijkste van alle kutpijnen: jeuk. Jeuk
die ook tot bloedens toe met een krabbertje niet te onderdrukken valt en die de ontaarde in kwestie veroordelen zal nymfomane te zijn, altijd bereden door de obsceenste van haar dromen maar nooit, nooit bevredigd.
Ik kokhals en kom boven.